Η εμπορική ελληνική Διασπορά, αντίθετα, ανέδειξε τον «κατακτητή ορθόδοξο Βαλκάνιο έμπορο» ως φορέα των επαναστατικών ιδεών της Εσπερίας και αρχικό υποκινητή της Επανάστασης. Οι Έλληνες έμποροι, εντός και εκτός της οθωμανικής επικράτειας, αντιλαμβάνονταν αμεσότερα ίσως από τους αγροτικούς πληθυσμούς την «ανομία» του οθωμανικού συστήματος. Η υπεροχή των μουσουλμάνων έναντι των χριστιανών στα δικαστήρια επέτρεπε την οποιαδήποτε αυθαιρεσία στις εμπορικές πράξεις, ενώ και η απουσία νομοθεσίας, η οποία θα ρύθμιζε ορθολογιστικά τη λειτουργία του εμπορίου, ενίσχυε τη διαφθορά και την αβεβαιότητα. Έτσι, οι Ενετοί, αν και συχνά ήταν σκληρότεροι εξουσιαστές από τους Τούρκους, παρείχαν ωστόσο κανόνες που κατηύθυναν τις σχέσεις των υπηκόων με τις κρατικές αρχές. Το κράτος δικαίου, το οποίο αποτελούσε επαγγελία της Γαλλικής Επανάστασης, γοήτευε ιδιαίτερα τους χριστιανούς εμπόρους των Βαλκανίων.