Ωστόσο, το Χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου είναι, πάνω απ’ όλα, ένα ακριβές και αποτελεσματικό δημιούργημα ωρολογοποιίας. Τα γεγονότα που περιστρέφονται γύρω από τον θάνατο του Σαντιάγο Νασάρ το ξημέρωμα της επομένης του αποτυχημένου γάμου του Μπαγιάρδο Σαν Ρομάν με την Άνχελα Βικάριο ανασυστήνονται ένα προς ένα από τον αφηγητή, που προσθέτει κάθε φορά με τις μαρτυρίες των πρωταγωνιστών τις απαραίτητες πληροφορίες για να σηκωθεί το τείχος ισορροπημένα, για να παραμείνει η περιέργεια του αναγνώστη εξημμένη και να δημιουργηθεί ένας φιλόδοξος αφηγηματικός πυρήνας, που τρέφεται από την πολυφωνία. Από τις φωνές όλων εκείνων που χρόνια κατόπιν θυμούνται, εξομολογούνται ή αποκρύπτουν κάποια καινούργια λεπτομέρεια του εγκλήματος, κάποια απόχρωση που συμπληρώνει την τραγωδία. Διότι, εντέλει, το Χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου είναι κι αυτό μια σύγχρονη τραγωδία. Τα πρόσωπα εξωθούνται στη δράση από δυνάμεις που δεν ελέγχουν.

Οι αδερφοί Βικάριο, οι δολοφόνοι, υποχρεώνονται να ακολουθήσουν τη μοίρα τους, που είναι να ξεπλύνουν την τιμή της αδερφής τους, σκοτώνοντας τον Σαντιάγο Νασάρ. Ωστόσο, κανείς απ’ τους δυο δε θέλει να το κάνει και, όπως λέει ο αφηγητής, «έκαναν και πολύ περισσότερα απ’ όσα μπορούσε να φανταστεί κανείς για να τους εμποδίσει κάποιος να τον σκοτώσουν, και δεν τα κατάφεραν». Ο συνταγματάρχης Απόντε, ο δήμαρχος, προειδοποιημένος από τις φωνές, τους αφοπλίζει. Εις μάτην, αφού είναι πολύ νωρίς και τ’ αδέρφια έχουν χρόνο να αντικαταστήσουν ανόρεχτα τα μαχαίρια.