Ο ΑΡΤΕΜΗΣ ΦΑΟΥΛ ήταν πολύ ευχαριστημένος. Ο πατέρας του θα έπαιρνε σύντομα εξιτήριο και θα έβγαινε από το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Ελσίνκι. Ο ίδιος, πάλι, θα απολάμβανε ένα υπέροχο γεύμα στο Αν Φιν, ένα λονδρέζικο εστιατόριο που σέρβιρε ψάρι, ενώ ο άνθρωπος με τον οποίο είχε ραντεβού θα έφτανε από στιγμή σε στιγμή. Όλα πήγαιναν σύμφωνα με το σχέδιό του. Ο Μπάτλερ, ο σωματοφύλακάς του, δεν ήταν και τόσο ευχαριστημένος. Αυτός έτσι κι αλλιώς δε χαλάρωνε ποτέ. Δε γίνεσαι δα ένας από τους πιο φονικούς ανθρώπους του κόσμου χαλαρώνοντας την επιφυλακή σου. Ο γιγαντόσωμος Ευρασιάτης τριγύριζε αθόρυβα ανάμεσα στα τραπέζια του λονδρέζικου εστιατορίου και τοποθετούσε τις γνωστές συσκευές ασφαλείας για να κάνει την έξοδό τους ακίνδυνη.

«Φοράς τα ακουστικά σου, Αρτέμη;» ρώτησε τον εργοδότη του. Ένας βαθύς αναστεναγμός ήρθε από τη μεριά του Αρτέμη. «Ναι, Μπάτλερ. Αν και δε νομίζω να κινδυνεύουμε εδώ. Μα πώς κάνεις έτσι, τέλος πάντων; Δεν είναι παρά μια νόμιμη επιχειρηματική συνάντηση στο φως της ημέρας». Τα ακουστικά ήταν στην πραγματικότητα σπογγώδη φίλτρα ήχου που είχαν κλαπεί από τα κράνη της ΑΥΠ (Αστυνομία Υποχθόνιων Πλασμάτων). Ο Μπάτλερ είχε «κατασχέσει» τα κράνη −καθώς και πολλούς άλλους θησαυρούς της τεχνολογίας των ξωτικών− πριν από δεκαοχτώ μήνες, όταν οι ραδιουργίες του Αρτέμη τον έφεραν αντιμέτωπο με μια Ομάδα Περισυλλογής των ξωτικών. Τα σπογγώδη φίλτρα είχαν κατασκευαστεί στα εργαστήρια της ΑΥΠ και είχαν λεπτές πορώδεις μεμβράνες που έφραζαν αυτόματα όταν τα ντεσιμπέλ υπερέβαιναν τα επίπεδα ασφαλείας.

«Ίσως, Αρτέμη. Αλλά το πρόβλημα με τους δολοφόνους είναι ότι εκείνοι συνηθίζουν να σε πιάνουν απροετοίμαστο». «Μπορεί», απάντησε ο Αρτέμης ενώ διάβαζε το πρώτο πιάτο του μενού. «Και ποιος θα είχε λόγο άραγε να μας σκοτώσει;» Ο Μπάτλερ αγριοκοίταξε μια συνηθισμένη πελάτισσα, προσπαθώντας να τη φανταστεί στον ρόλο δολοφόνου. Η γυναίκα πρέπει να είχε περάσει τα ογδόντα. «Μπορεί να μην έχουν εμάς στο μάτι. Μην ξεχνάς ότι ο Τζον Σπάιρο είναι πανίσχυρος. Έθεσε πολλές επιχειρήσεις εκτός μάχης. Ίσως πέσουμε σε διασταυρούμενα πυρά...». Ο Αρτέμης συμφώνησε με ένα νεύμα. Ο Μπάτλερ είχε δίκιο, ως συνήθως. Η προνοητικότητα του Μπάτλερ τους είχε κρατήσει μέχρι τούτη τη στιγμή ζωντανούς.