Το Plague tale Innocence είναι ένα παιχνίδι που δημιουργήθηκε από την Asobo Studio, το οποίο έχει έντονο το medieval στοιχείο και δανείζεται στοιχεία είτε στο gameplay, είτε στην αισθητική από άλλα γνωστά videogames, όπως το hellblade και το the last of us. Όμως έχει και κάτι διαφορετικό...
Το plague tale διαδραματίζεται στην Γαλλία, κατά την διάρκεια του μεσαίωνα, όπου κυριαρχεί ο σκοταδισμός, τα βασανιστήρια της Ιεράς Εξέτασης και ασθένειες όπως η πανώλη που αποδεκατίζουν την ανθρωπότητα. Μακριά από την φρικτή πραγματικότητα, βρίσκεται ένα μικρό βασίλειο του οίκου De Rune, όπου εκεί κατοικεί η αριστοκρατική οικογένεια De Rune καθώς και άλλοι υπήκοοι-πολίτες. Τα δύο νεαρά μέλη της οικογενείας, Η Amicia και ο Hugo, θα κληθούν όμως να εγκαταλείψουν ξαφνικά το σπίτι τους ξεκινώντας ένα ταξίδι στο άγνωστο, αντικρίζοντας την σκληρή πραγματικότητα, κυνηγημένοι από την εκκλησία, με μόνο σύμμαχο την ελπίδα. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στην εταιρία καθώς προβάλει με ρεαλιστικό τρόπο τις φρικαλεότητες, της ωμότητες που δέσποζαν σε όλοι την Ευρώπη και καταφέρνει να ταξιδέψει τον παίκτη μέσω του παιχνιδιού σε εκείνη την περίοδο, κρατώντας τον μονίμως σε αγωνία και επαγρύπνηση. Το ερώτημα που παραμένει όμως είναι: γιατί διώκεται η οικογένεια De Rune; Αυτό το ερώτημα θα απαντηθεί κατά την διάρκεια του παιχνιδιού. Στο παιχνίδι υπάρχουν διάφοροι NPCs που θα βοηθήσουν τα δύο παιδιά στο ταξίδι τους, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Ο χαρακτήρας που αξίζει αρκετή συζήτηση είναι ο μικρός Hugo, ο οποίος μονίμως έχει παιχνιδιάρικη διάθεση, κάτι που δημιουργεί μια αντίθεση μεταξύ του ίδιου και του κόσμου γύρω του όπου κυριαρχεί ο θάνατος και ο πόνος. Ωστόσο οι ερωτήσεις που κάνει κάποιες φορές ίσως κουράσουν. Ο κεντρικός πυρήνας ολόκληρης της ιστορίας παραμένει η εξέλιξη της σχέσης της Amicia με τον Hugo, μια σχέση που θέλει να μοιάσει αυτή του Joel και της Ellie. Κάτι ακόμη ενδιαφέρον είναι πως οι διάλογοι των εχθρών δίνουν πληροφορίες για την ιστορία, βοηθώντας τον παίκτη να καταλάβει την αποστολή που πρέπει να εκπληρώσει. Ωστόσο προς το τέλος το παιχνίδι γίνεται λίγο κουραστικό θέλοντας να αυξήσει την διάρκεια του.
Το gameplay του παιχνιδιού χαρακτηρίζεται απλοϊκό. Το όπλο στο παιχνίδι είναι η σφεντόνα της Amicia, μέσω της οποίας δίνεται η δυνατότητα για εκσφενδονισμό είτε πετρών, είτε διαφόρων άλλων αλχημειών. Επίσης υπάρχουν puzzles αρκετά συχνά στο παιχνίδι, ενώ κάποια εξ αυτών είναι ευφάνταστα. Σε κάθε περιοχή υπάρχουν collectibles και διάσπαρτα υλικά που συνδυαστικά δημιουργούν ειδικές αλχημείες για την σφεντόνα ή χρησιμοποιούνται για αναβάθμιση του εξοπλισμού σε συγκεκριμένα μέρη στο παιχνίδι. Κατά κύριο λόγο η μάχη είναι stealth, για αυτό υπάρχουν διάφορα αντικείμενα στο παιχνίδι που διευκολύνουν αυτή την προσέγγιση. Βέβαια αν οι εχθροί αντιληφθούν τα δύο αδέρφια ξεκινάει η μάχη «σώμα με σώμα» στην οποία το κάθε χτύπημα είναι θανάσιμο. Συνολικά, στο τομέα του gameplay υπάρχουν περιθώρια για προσθήκες και βελτιώσεις.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως στο Plague tale Innocence παρατηρείται στο τεχνικό τομέα. Τα γραφικά δεν είναι τα καλύτερα για την εποχή τους, ενώ βαθιά στο πεδίο συχνά φαίνεται θολούρα. Παρατηρείται θέμα ακόμη και στα facial expressions. Το κυριότερο όμως πρόβλημα σημειώνεται στα voice-overs! Από την πρώτη κιόλας φράση που ακούγεται στο παιχνίδι, γίνονται αντιληπτά τα μη προσεγμένα voice-overs. Ίσως είναι πιο καλοδημιουργημένα τα voice-overs στα γαλλικά, μιας και το παιχνίδι λαμβάνει χώρα στην Γαλλία. Τέλος, η AI των εχθρών είναι απαρχαιωμένη.
Άξια αναφοράς είναι η Ambient μουσική που συνοδεύει τον παίκτη ήδη από τα αρχικά λεπτά του ταξιδιού. Η διάρκεια του Plague tale είναι περίπου 10 ώρες, ανάλογα την εξερεύνηση.
Σε γενικές γραμμές το Plague tale Innocence αποτελεί μια ιδιαίτερη επιλογή, η οποία αν και δεν είναι αψεγάδιαστη, πρόκειται να προσφέρει μια ενδιαφέρουσα περιπέτεια με κάποια αξιοσημείωτα σημεία. Μιας και έχει ανακοινωθεί το δεύτερο κεφάλαιο είναι ιδανική στιγμή για να ασχοληθεί κανείς με τον εν λόγω τίτλο. Στην τιμή που βρίσκεται αξίζει μια ευκαιρία σίγουρα.

Ατμοσφαιρικο παιχνιδι,με σκοτεινη ατμοσφαιρα και με μια συγκινητικη ιστορια που σε καθηλωνει,αν σου αρεσουν αυτου του ειδους τα παιχνιδια.Ειναι παραγωγη ενος μικρου studio,που ομως εφτιαξε ενα παιχνιδι διαμαντι.Λιγα λογια για την υποθεση...
Εχεις τον ελεγχο της Amicia που ειναι κόρη μιας αριστοκρατικής οικογένειας στη Γαλλία του Μεσαιωνα,σε μια περίοδο που υπαρχει επιδημια πανούκλας. Η Ιερά Εξέταση προβαινει σε εξοντωση της οικογενειας της Amicia,ενω αναζητα τον μικρό αδελφό της Amicia,Hugo,που έχει μια ασθένεια την οποια οι Ιεροεξεταστες θεωρουν,οτι συνδέεται με την επιδημια που επικρατει.Στοχος σας ειναι να σωσετε τον Hugo απο τα χερια των Ιεροεξεταστων.
Στα θετικα του παιχνιδιου,τα γραφικα του,το gameplay και ο ηχος,αν και η περιεργη ''γαλλική'' προφορα των αγγλικων,θα ξενισει λιγο.Τα μεσαιωνικα τοπια ειναι πανεμορφα ενω θα πρεπει να πω οτι παιχνιδι βασιζεται στο stealth gameplay και στο σχεδον ελαχιστο body to body fight.
Συμπερασματικα θα ελεγα οτι ειναι ενα παρα πολυ καλο παιχνιδι,που παιζεται ευχαριστα και αξιζει τα λεφτα του.Να τονισω εδω ομως κατι...Επειδη διαβαζω καποιες κακες κριτικες,καλο θα ηταν,πριν το αγορασετε,να παρακολουθησετε μερικα videos στο YouTube,οπου παιζουν το παιχνιδι καποιοι streamers,ωστε να μπορειτε να παρετε μια ιδεα περι τινος προκειται.Ειναι κριμα να πεταξτε λεφτα για ενα παιχνιδι που δεν ειναι των προτιμησεων σας.

Αποφάσισα να αγοράσω το παιχνίδι μετά από τόσες καλές κριτικές. Γενικά μου αρέσουν τα single player οπότε θεώρησα ότι θα ήταν ιδανικό. Απογοήτευση. Το παιχνίδι ξεκινά καλά, το χαλάει λίγο στη μέση και το καταστρέφει εντελώς προς το τέλος. Ενώ ξεκινά σαν ένα παιχνίδι εποχής που σε βάζει στο κλίμα και στο μυστήριο, στη συνέχεια το χαλάει. ΑΙ για γέλια, η ιστορία καταντάει για μικρά παιδιά και τα πάντα έχουν να κάνουν με τα ποντίκια. Δεν καταλαβαίνω πως λένε μερικοί ότι το gameplay δεν επαναλαμβάνεται. Όλα συμπυκνώνονται στο ρητό "βρες φωτια-διωξε τα ποντίκια". Ούτε καν με άλλους τρόπους, μόνο με φωτιά. Έλεος. Η μάχη ουσιαστικά δεν υπάρχει. Καμιά φορά πετάγονταν από το έδαφος ορδές από ποντίκια, σχημάτιζαν μπάλα και έπεφταν πάνω σου. Ναι, το παιχνίδι δεν σκοπεύει να έχει ρεαλισμό, αλλά όχι και έτσι. Η ιστορία είναι παιδική, για μένα τουλάχιστον. Μου δίνει την αίσθηση ότι απευθύνεται σε 13χρονα. Θα μπορούσε να το κάνει πιο gore, πιο σκοτεινό. Είχε όλη την θεματολογία, plague, μεσαιωνας και Ιερά εξέταση. Επίσης, δεν μπαίνεις στον κόσμο του. Σε όποιον άρεσε το uncharted και το last of us, καταλαβαίνει τι εννοώ όταν λέω να μπαίνεις στον κόσμο του. Να ζεις την ιστορία του. Οι χαρακτήρες, όπως έγραψε κάποιος πιο κάτω, είναι επιφανειακοί. Δεν ταυτίζεσαι. Σαν να παρακολουθείς μια κακή b movie. Ειδικά όταν τους συγκρίνεις με γίγαντες όπως το TLOU, που ο κάθε χαρακτήρας είχε δική του προσωπικότητα. Ναι, έχει ωραίες στιγμές, ωραία γραφικά και μουσική αλλά χάνονται μέσα στη θάλασσα της μετριότητας. Το τερμάτισα πριν ούτε μια ώρα κυριολεκτικά και δεν πρόκειται να το ξανακουμπησω.

Είναι ένα ΑΑ παιχνίδι που ηρθε από το πουθενά.

Αν ψάξεις τους δημιουργούς, θα δεις ότι μέχρι τώρα έκαναν μόνο φτηνά Shovelware. Το A Plague Tale είναι ένα απροσδόκητα καλοφτιαγμένο παιχνίδι που κανείς δεν περίμενε να είναι τόσο καλό όσο είναι.

Ελέγχεις την Amicia. Μια κόρη αριστοκρατικής οικογένειας στην μεσαιωνική Γαλλία την περίοδο των πολέμων με την Αγγλία και της πανούκλας. Η Ιερά Εξέταση εξοντώνει τον οίκο της ψάχνοντας τον μικρό της αδελφό Hugo που έχει μια σπάνια ασθένεια που πιστέβουν ότι συνδέεται με την επιδημία, και προσπαθείτε να το σκάσετε και να βρείτε βοήθεια και καταφύγιο για να σωθείτε.

Το παιχνίδι παίζει κατά κανόνα stealth, και "the floor is Lava". Στον πρώτο τομέα αποφεύγεις όλους του ανθρώπου που σε κυνηγάνε και στον δεύτερο αποφεύγεις αφύσικα μεγάλες και εντυπωσιακές ορδές από ποντίκια. Η Amicia είναι οπλισμένη με μια σφεντόνα και με λίγη αλχημεία που ξέρει, με τα οποία όσο προχωράτε στο παιχνίδι, γίνετε εντυπωσιακά αποτελεσματική. Και οι δύο τομείς παίζουν πιο πολύ σαν puzzle που προσπαθείς να βρεις την σωστή λύση για να προσπεράσεις με τον αδελφό σου, παρά σαν action παιχνίδι που κάνεις ότι θέλεις.

Τα γραφικά είναι εντυπωσιακά καλά. Το παιχνίδι είναι linear και το εκμεταλλεύεται στο έπακρο, φτιάχνοντας φανταστικά τοπία. Ο ήχος είναι εξίσου καλός εμβαθύνοντας την σαπίλα και την απόγνωση που αντικρίζεις. Ο τομέας που χάνει το παιχνίδι είναι στην ηθοποιία, όπου ολοι οι χαρακτήρες έχουν Γαλική προφορά, και το φτωχό animation των προσώπων τους επισκιάζει την ποιότητα του υπολοίπου παιχνιδιού.

Το συστήνω σε όσους αρέσουν Linear παιχνίδια όπως το The Last of Us. Δεν έχει το ίδιο production value, μα είναι από μόνο του ένα εντυπωσιακά καλό παιχίδι.

Καμιά φορα οπως και στην ζωη ετσι και στην ψυχαγωγια τα καλυτερα και τα πιο αξιομνημόνευτα έρχονται απο εκει που δεν το περιμενεις! Το δικο μου GOTY για το 2019 και με διαφορα το καλυτερο του 2019 που επαιξα παρολο που δεν ειναι πολλα τα φετινα παιχνιδια μου! Απο ενα μικρο studio παρεδωσαν μια single player εμπειρια ακριβως ετσι οπως την ηθελα χτυπησε ολα τα κουμπια μου σκοτεινο-δραματικο-ατμοσφαρικο!! Σας μιλαω ειλικρινα εκανα παρα πολλα screenshots απο τα σκηνικα του παιχνιδιου και πιστεψτε με εχει μερικες αρκετα εως πολυ σοκαριστικες στιγμες! Σας το προτεινω να το παιξετε οπως εγω, ακουστικα, χαμηλος φωτισμος και αφεθειτε! Για την ιστορια θα μιλησω πολυ επιγραμματικα, διαδραματιζεται στα χρονια της πανωλης στην Γαλλια το 14ο αιωνα αν δεν κανω λαθος και ακολουθει το ταξιδι 2 αδερφων, της Amicia και του Hugo, που προσπαθουν να επιβιωσουν σε αυτο τον δυστοπικο και δυσβαχτατο εφιαλτη (θα το δειτε μονοι σας παραπανω) Εξαιρετικο παιχνιδι, εξαιρετικη μουσικη, εξαιρετικη ατμοσφαιαρα, γραφικα, φωτογραφια! 5/5 ΑΠΟ ΜΕΝΑ και Game Of The Year! :) Αγοραστε αφοβα!

Είχα hypαριστεί για αυτό το game αρκετά πριν την κυκλοφορία του. Το πήρα αρκετά μετά όμως από την κυκλοφορία του μιας κ είχα στα χέρια μου άλλο παιχνίδι εκείνη την περίοδο.

Τώρα μετά από καιρό πια από την αγορά του το έχω βάλει κ έχω παίξει συνολικά το πολύ 2-3 ώρες από το παιχνίδι κ μιας κ είμαι πια πολύ αυστηρός με τα παιχνίδια. Θέλω ο χρόνος που σπαταλώ να μην έχει την παραμικρή υπόνοια ότι πάει χαμένος κ δυστυχώς με έπιασα σε αυτό το παιχνίδι να νιώθω με το που το ξεκινάω μια απέχθεια κ να μην τραβάει να το συνεχίσω.

Παίζει ρόλο μεγάλο ότι προέρχομαι από κάψιμο με το Days Gone,δεν ξέρω αλλά εκεί πέρασα πολύ καλά,με το ζόρι κάθε φορά το έκλεινα εκεί γιατί τσούζαν τα μάτια μου.

-Βρήκα τα γραφικά του παιχνιδιού μέτρια.
-Τους χαρακτήρες να έχουν κάτι άλλα πολύ επιφανειακό.
-Τον χειρισμό δύσκαμπτο κ την κάμερα σε κάποιες στιγμές να προσπαθεί αλλά να μην μπορεί να δώσει την κινηματογραφική αίγλη.
-Η ηθοποιοία στο θέμα της φωνής με ξίνισε κ οι μορφασμοί στα πρόσωπα άλλης εποχής.
-Physics απουσίαζαν τελείώς,περνάς από φυτά κ τα διαπερνάς κ πατάς σε λάσπες δεν αφήνεις ίχνη,δεν λερώνεσαι,ε νυσάφι πια δώσε μας κ κάτι.
-Textures αδιάφορα.
-Ενδιαφέρον ο χειρισμός εναλλάξ με τα 2 αδέλφια.
-Ωραίοι κάποιοι φωτισμοί.
-Κακή κίνηση,άγαρμπη.

Δεν ξέρω αν θα του δώσω άλλο χρόνο παιξίματος,του έδωσα ευκαιρίες αλλά δεν κατάφερε να ξεχωρίσει.

Σε αντίθεση έτσι είχα τις αμφιβολίες με το Hellblade...
Ε ναι όμως εκεί το ρούφηξα σαν σφηνάκι. Μικρή κ εκείνη η εταιρεία να τα λέμε αυτά αλλά να τι έκανε,μια βόμβα ομορφιάς πέταξε.Τυχεροί όσοι το παιξαν κ όσοι δεν το παιξαν τρέξτε.

Τέσπα,αυτά για αυτό με τα ποντίκια,θα ξανατελειώσω το Man of Medan που μου άρεσε περισσότερο,κ βλέπουμε.

Ενημέρωση 12/10/19

Τελικά αν κ είχα πει ότι δεν θα ασχοληθώ ξανά το έκανα. Κ όχι μόνο ασχολήθηκα αλλά κ τερμάτισα το παιχνίδι. Αυτό που έχω να πω είναι ότι δεν άλλαξε ριζικά φυσικά η άποψη μου,αλλά θα παραδεχτώ ότι ήμουν λίγο επιπόλαιος κ άδικος. Το σενάριο αν κ είχε κάποια κενά ξεδιπλώθηκε αργά κ κλιμακωτά με ένα όμορφο τρόπο με αποτέλεσμα να με κρατήσει με το χειριστήριο αν χείρας παρόλο που ήμουν διστακτικός αρχικά. Εντυπωσιάστηκα με τα mechanics επίσης τα οποία αλλάζουν πολύ το παιχνίδι κ εμπλουτίζονται καθώς προχωράς το παιχνίδι.