Η ιστορία αρχίζει πολλά χρόνια πριν, την αυγή του 21ου αιώνα. Ο Αρτέμης Φάουλ είχε μηχανευτεί, για την αποκατάσταση της οικογενειακής του περιουσίας, ένα σχέδιο που απειλούσε να γκρεμίσει πολιτισμούς και να οδηγήσει τον πλανήτη σε πόλεμο μεταξύ των ειδών. Ήταν μόλις δώδεκα χρόνων.

ΠΟΛΗ ΧΟ ΤΣΙ ΜΙΝΧ, καλοκαίρι· ανυπόφορος καύσωνας. Περιττό να πούμε ότι ο Αρτέμης Φάουλ δε θα έβαζε τον εαυτό του σε τέτοια ταλαιπωρία αν δεν παιζόταν κάτι πολύ σημαντικό και καθοριστικό για το φοβερό σχέδιο του. Ο ήλιος δεν ταίριαζε στον Αρτέμη. Το φως δεν κολλούσε καθόλου την όψη του. Οι ατέλειωτες ώρες μπροστά στους υπολογιστές είχαν σβήσει τη λάμψη από την επιδερμίδα του. Ήταν άσπρος σαν βρικόλακας και τον ενοχλούσε το φως της ημέρας.

«Ελπίζω, Μπάτλερ, να μην ταλαιπωρούμαστε άδικα πάλι», είπε με απαλή και κοφτή φωνή. «Ειδικά μετά το Κάιρο». Ήταν μια ήπια επίπληξη − ένας πληροφοριοδότης του Μπάτλερ τους είχε στείλει άδικα στην Αίγυπτο. «Όχι, κύριε. Αυτή τη φορά είμαι σίγουρος. Ο Γκουγιέν είναι καλός άνθρωπος». «Χμ…» μουρμούρισε ο Αρτέμης δείχνοντας ότι δεν είχε πειστεί.