Τα αντικείμενα έχουν τρόπο να διεισδύουν στη ζωή όλων των ανθρώπων. Μερικοί άνθρωποι τείνουν να συσσωρεύουν πιο πολλά πράγματα από άλλους, αλλά, όποιος και αν είναι ο βαθμός κινητικότητάς της ζωής του, κανένας άνθρωπος δεν είναι εντελώς άνευ αντικειμένων.

Ο χιμπαντζής χρησιμοποιεί ξύλα και πέτρες ως εργαλεία, αλλά δεν συσσωρεύει αποκτήματα. Ο άνθρωπος συσσωρεύει. Και τα πράγματα με τα οποία συνδέεται πιο πολύ δεν εξυπηρετούν καμιά χρήσιμη λειτουργία. Αντί γι` αυτό, είναι σύμβολα συναισθηματικής αγκυροβόλησης.

Αρχική φιλοδοξία του Τσάτουιν ήταν «να συγγράψει ένα είδος 'Ανατομίας της αεικινησίας', με αναφορές στον άνθρωπο που κάθεται ήσυχα μέσα σε ένα δωμάτιο» του Πασκάλ. Όταν χρειάστηκε να αποφασιστεί ένας τίτλος για τούτο το βιβλίο, η αξέχαστη φράση του θεωρήθηκε κατάλληλη επικεφαλίδα για τούτη την επιλογή κειμένων που τόσο αξιοθαύμαστα εκφράζει το πόσο μάγευε τον Μπρους Τσάτουιν η σκέψη της κινητικότητας σε όλη του τη ζωή.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]