Το βιβλίο αυτό είναι καρπός της μεταδιδακτορικής έρευνας του συγγρα-φέα. Η κύρια επιδίωξη του έργου είναι να παρουσιάσει την ποίηση του Αριστοφάνη ως μια αδιάκοπη εγρήγορση απέναντι στα πολιτικά, κοινωνικά και λογοτεχνικά προβλήματα της εποχής του και ως ζωντανή ποιητική δημιουργία. Αποτελεί απόπειρα να δοθεί η συνολική εικόνα του Αριστοφάνη ως λυρικού ποιητή.

Εξετάζονται οι ειδικές συνθήκες κάτω από τις οποίες δίνονταν οι κωμικές παραστάσεις στην αρχαία Αθήνα και διασαφούνται οι τεχνικοί όροι. Περιγράφεται και ερμηνεύεται η σκηνική συμπεριφορά του κωμικού ήρωα. Αναλύονται διεξοδικά τα λυρικά μέρη της κωμωδίας, όπου εντοπίζεται και το κέντρο βάρους του βιβλίου, και μελετάται κυρίως το κωμικό στοιχείο των χωρίων αυτών. Ο Αριστοφάνης διαθέτει και χρησιμοποιεί πληθώρα τόνων και η λυρική του έμπνευση κινείται ανάμεσα στο τραγούδι από τη μια και στην προσευχή από την άλλη. Αυτοί είναι οι δύο πόλοι της λυρικής του έκφρασης. Η ιδιαιτερότητά του, που αποτελεί και μέρος της ιδιοφυίας του, είναι η σύνδεση και η μετάβαση από το τραγούδι στην προσευχή και τανάπαλιν. Ο Αριστοφάνης μεταπηδά με μια εκπληκτική άνεση από έναν υψηλό λυρισμό σ’ ένα «ρεαλισμό» γεμάτο από την πιο αναίσχυντη αθυροστομία. Αυτές οι δύο μορφές λυρισμού δε διακρίνονται εύκολα, αλλά ξεχωρίζουν πάντα στις κωμωδίες του ποιητή. Παρουσιάζεται, τέλος, η κωμική κάθαρση την οποία επιτυγχάνει ο ηθοποιός πάνω στη σκηνή αλλά και ο Αθηναίος θεατής, ο οποίος με το τέλος της παράστασης αισθάνεται ψυχολογική ανακούφιση και λύτρωση.