Η κριτική, έτσι τη νιώθω κι έτσι προσπαθώ να την ασκώ, είναι ένα ενδέχεται, ένα πιθανώς. Δεν αληθεύει (με όσες θεωρίες κι αν είναι εξοπλισμένη ή όσο ευχαρίστως κι αν παραδίδεται στην αυτάρκεια της διαίσθησής της) αλλά προτείνει, εκθέτει και ταυτόχρονα εκτίθεται προθύμως στην κριτική των δικών της ισχυρισμών. Δεν επιδιώκει καν να αληθεύσει, να επιβάλει κανόνες και ιεραρχίες, παρά να συν-κινήσει τον αναγνώστη προς το κείμενο, προς τη γραφή.

Ένα ενδεχομένως, λοιπόν, η κριτική, η ανάγνωση η μεταφρασμένη σε γραφή. Και τούτο, κάθε άλλο παρά για να γλιστράει ο κριτικός στο απυρόβλητο - δεν θα του το επιτρέψουν άλλωστε οι έτυμες λέξεις: ενδέχομαι σημαίνει αναδέχομαι, αναλαμβάνω, λαμβάνω επάνω μου.

Ο ποιητής και κριτικός Παντελής Μπουκάλας που επιμελείται τα τελευταία χρόνια την ανά Τρίτη σελίδα του βιβλίου στην Καθημερινή, συγκεντρώνει στον παρόντα τόμο μια μεγάλη εκλογή από τις βιβλιοκριτικές και τα άρθρα του για τη λογοτεχνία, από τις αρχές του 1989 ως το 1995.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]