Δυστυχώς πρόκειται για ένα προχειροκατασκευασμένο γραφείο, με ελαττώματα που θέλανε έξτρα λεφτά, χρόνο και κόπο ώστε το γραφείο να συναρμολογηθεί ΣΩΣΤΑ και να πάρει την τελική του μορφή, αυτήν που βλέπετε στην εικόνα του προϊόντος.
Θετικά:
- Από τα λίγα σε αυτήν την τιμή (49 ευρώ).
- Από τα λίγα ανοιχτόχρωμα ώστε να μην σκουραίνει ο χώρος.
- Μινιμαλιστικό και ελαφρύ.
- Σωστό ύψος χωρίς εμπόδια για τα πόδια κάτω από την επιφάνεια του γραφείου.
- Ιδανικό στο να μην εγκλωβίζει τον ζεστό αέρα του υπολογιστή.
- Συμπεριλαμβάνεται το μοναδικό εργαλείο (άλεν) που θα χρειαστείτε για να το συναρμολογήσετε. Ίσως...
Αρνητικά:
- Η επιφάνεια έχει βαθιά αυλάκια που σε βάθος χρόνου σίγουρα θα γεμίσουν βρωμιά, ιδρώτα, κλπ, καθώς δεν μπορείς να καθαρίσεις επαρκώς εκεί με σφουγγάρι. Επίσης λόγω αυτών δεν κολλάνε καθόλου καλά τα λεπτά mousepad της Razer.
- Αυτή η επιφάνεια που μοιάζει σαν μασίφ ξύλο στην πραγματικότητα είναι ένα αυτοκόλλητο με σχέδιο ξύλου κολλημένο πάνω σε μελαμίνη δηλαδή το χειρότερο συνθετικό "ξύλο" που υπάρχει. Επίσης σε πολλά σημεία δεν είναι καλά κολλημένο. Εξαιτίας αυτού δεν μπορώ να κολλήσω κάτι στο γραφείο χωρίς τον κίνδυνο να κάνω ζημιά. Πχ στο βασικό μου γραφείο έχω από κάτω κολλημένα με hot glue τα εξής: Το ενσύρματο τηλεχειριστήριο των ηχείων, ένα usb hub και μία πατέντα στην οποία κρεμάω μία κουλούρα καλωδίου και έχω τοποθετημένο το τροφοδοτικό της οθόνης. Αυτά δεν μπορώ να τα κάνω στο συγκεκριμένο γραφείο λόγω του αυτοκόλλητου. Επίσης σε λιγότερο από ένα χρόνο το αυτοκόλλητο έχει αρχίσει να ξεκολλάει σε κάποια σημεία.
- Μου ήρθε με σκουριές και γρατζουνίτσες. Οι φωτογραφίες είναι υψηλής ανάλυσης με μεγάλο ζουμ. Πατήστε δεξί κλικ και Προβολή εικόνας. (https://imgur.com/a/GwKbvdi)
- Όταν βίδωνα την μία από τις τέσσερις βίδες στο ξύλο, ακουγόταν το ξύλο σαν να ραγίζει. Έτσι εκείνη την βίδα δεν την έσφιξα από φόβο μην το σπάσω. Από τη στιγμή που μπαίνει βίδα σε ξύλο, θα έπρεπε να έχει σχεδιαστεί ώστε να αντέχει το βίδωμα ή να χρησιμοποιηθεί γερότερο "ξύλο". Και δεν μιλάω για υπερβολικό σφίξιμο, καμία σχέση, χαλαρό βίδωμα με το άλεν που είχε στην συσκευασία.
- Δεν είναι και η πιο άθραυστη, γερή, αθάνατη κατασκευή. Στο άλλο μου γραφείο που το έχω 15 χρόνια μπορώ να ανέβω πάνω σαν να είναι βράχος. Αυτό δεν είναι ούτε για πλάκα για τέτοια. Ναι ξέρω ότι τα γραφεία δεν προορίζονται για τέτοια χρήση, απλά θέλω να τονίσω ότι το συγκεκριμένο έχει τρωτά σημεία ακόμα και για φυσιολογικές καταστάσεις ενώ σε αυτά τα λεφτά μπορείτε να βρείτε γερά γραφεία. Έχει πολύ λίγα σημεία συναρμολόγησης και αυτό το κάνει αδύναμο και επιρρεπές σε περίπτωση που σπρώχνεται, σέρνεται ή σκουντιέται δεξιά ή αριστερά και ειδικά όταν κολλάνε τα πόδια στον αρμό από τα πλακάκια ή έχουν αντίσταση πάνω στο χαλί. Λίγο παραπάνω άμα σφιχτεί καμιά βίδα υπάρχει κίνδυνος να σπάσει το σπείρωμα. Από σπρωξίματα υπάρχει ο κίνδυνος να στραβώσουν τα πόδια ή να σπάσει το σπείρωμα από τις τρύπες. Είναι ένα γραφείο το οποίο το συναρμολογείς μία φορά, άντε δύο, το τοποθετείς στη θέση του και δεν το σέρνεις, δεν κάθεσαι πάνω του, το σέβεσαι.
- Ο κυριότερος λόγος που το συγκεκριμένο γραφείο ήταν μεγάλη απογοήτευση για εμένα είναι επειδή ήρθε με ελάττωμα το οποίο οφείλεται σε κακό design και θα προσπαθήσω να το περιγράψω όσο καλύτερα μπορώ, και με την βοήθεια φωτογραφιών. Οι φωτογραφίες είναι υψηλής ανάλυσης με μεγάλο ζουμ. Πατήστε δεξί κλικ και Προβολή εικόνας. (https://imgur.com/a/JlxNfyK)
Έχει δύο σίδερα στο πίσω μέρος τα οποία είναι για να βιδωθούν διαγώνια και να προσφέρουν στιβαρότητα και αντοχή στα πόδια ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι κίνδυνοι που περιγράφω παραπάνω. Είναι τα δύο διαγώνια τοποθετημένα σίδερα τα οποία φαίνονται στην φωτογραφία του προϊόντος. Αυτά τα δύο σίδερα είναι σωλήνες οι οποίοι στις άκρες τους είναι σφυρηλατημένοι, επίπεδοι και τρυπημένοι ώστε να ακουμπήσουν στον σκελετό, να μπορεί να μπει η βίδα και να μπορούν να βιδωθούν. Ένα από τα προβλήματα είναι ότι θα έπρεπε να έχουν σφυρηλατηθεί περισσότερο στις άκρες τους γιατί το σωληνωτό κομμάτι βρίσκει στον σκελετό με αποτέλεσμα η τρύπα να απέχει μισό με ένα εκατοστό μακρυά από το σημείο στο οποίο πρέπει να βιδωθεί και η βίδα να βρίσκεται στον αέρα. Για να λύσω αυτό το πρόβλημα έπρεπε να πάρω σφυρί και να σφυρηλατήσω τις άκρες ώστε να μεγαλώσω το επίπεδο κομμάτι ώστε να εφάπτεται και να μπορεί να βιδωθεί στα δύο σημεία του σκελετού. Όταν το έκανα αυτό έφυγε η μπογιά, οπότε δημιουργήθηκε ένα ακόμα πρόβλημα στο οποίο έπρεπε να δώσω λύση. Έξτρα κόστος για αγορά μπογιάς και σπατάλη χρόνου γιατί χειμωνιάτικα η μπογιά αργεί να στεγνώσει. Αφότου λύθηκε αυτό το πρόβλημα ανακάλυψα άλλο. Οι δύο τρύπες που είχε το κάθε σίδερο είχαν μικρότερη απόσταση από τις αντίστοιχες στον υπόλοιπο σκελετό με αποτέλεσμα οι βίδες να μην φτάνουν να βιδωθούν στις αντίστοιχες τρύπες στον σκελετό. Έξτρα κόστος (9 ευρώ) και χάσιμο χρόνου για αγορά καλών κολαούζων ώστε να ανοίξω άλλες τρύπες στα σωστά σημεία, να δημιουργήσω καινούριο σπείρωμα και να μπορέσω να βιδώσω τα δύο σίδερα.
Τελικό συμπέρασμα, το φθηνό κοστίζει ακριβά.