Η είσοδος του Τζάγκερ δεν ήταν ένα απλό σάλτο στο πόντιουμ αλλά ένα αργόσυρτο περπάτημα πάνω στο κόκκινο χαλί από το πίσω μέρος της σκηνής, για να επιτρέψει στους τηλεθεατές να ρουφήξουν το θαύμα σε όλο του το μεγαλείο. Αυτό το ακόμη πυκνό μαλλί, κουρεμένο σε νεανικό ρετρό στιλ του ’60, χωρίς ούτε μια γκρίζα τρίχα. Αυτό το διακριτικό κοστούμι υψηλής ραπτικής, φορεμένο ως άρμοζε στην περίπτωση αλλά τονίζοντας ταυτόχρονα τη σβελτάδα του λυγερού κορμιού και το ανάλαφρο, αθλητικό βήμα. Μόνο το πρόσωπο μαρτυρούσε τα 65 χρόνια του γεννημένου στο αποκορύφωμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Τζάγκερ – τα διάσημα χείλη, που κάποτε λεγόταν γι’ αυτά ότι μπορούσαν να «ρουφήξουν αυγό από τον κώλο της κότας», τώρα ρουφηγμένα και ωχρά· τα μάγουλα αυλακωμένα με βαθιές σχισμές που έμοιαζαν με τρομακτικές ουλές.

Οι επευφημίες του κοινού ταίριαζαν όχι τόσο στη Βασιλική Όπερα ή στη Βρετανική Ακαδημία των Τεχνών του Κινηματογράφου και της Τηλεόρασης, όσο σε κάποιον τεράστιο ανοιχτό χώρο όπως το Γουέμπλεϊ ή το Στάδιο Ντότζερ. Παρ’ όλα τα διαρκώς αυξανόμενα είδη του «νέου ροκ εν ρολ», οι πάντες γνωρίζουν ότι υπάρχει μόνο ένα αυθεντικό είδος και ότι ο Μικ Τζάγκερ παραμένει η αδιαφιλονίκητη ενσάρκωσή του. Απάντησε με το αφοπλιστικό χαμόγελό του, ένα βραχνό «Allaw!» και μια αυτοσχέδια επίδειξη ρολινγκστοουνικής ανατρεπτικότητας: «Είδατε; Νομίζατε πως ο Τζόναθαν θα έλεγε όλες τις βωμολοχίες και τελικά τις είπε ο Μίκι…»

Μετά η φωνή άλλαξε, όπως κάνει πάντα για να αρμόζει στην περίσταση. Επί δεκαετίες, ο Τζάγκερ μιλούσε με την ψευτο-κόκνεϊ προφορά, τη γνωστή ως «Μockney» ή «αγγλικά Estuary», τα παραμορφωμένα, τραβηγμένα φωνήεντα της οποίας και τα βουβά της «τ» είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα του νεανικού κουλ στη σύγχρονη Βρετανία. Αλλά εδώ, εν μέσω της αφρόκρεμας της αγγλικής ορθοφωνίας, η εκφορά τού κάθε του «τ» ήταν κρυστάλλινη, το κάθε «h» προφερόταν με σχολαστική εκπνοή αέρα καθώς έλεγε «τι τιμή να βρίσκομαι εδώ απόψε» («what an honour it was to be here tonight»), και συνέχισε αποκαλύπτοντας «πώς προέκυψε αυτό» («how it all came about»).