Λοιπόν. Δεν πήρα αυτήν, αλλά την Anda Seat AΧΕ, την φθηνότερη δηλαδή που είχε το σκρουτζ, η οποία ήταν και νέα σειρά καρεκλών, στα 200€. Έχοντας εμπειρία με δεκάδες καρέκλες γραφείου, διευθυντικές, gaming, απλές και πολύ απλές, ξαφνικά μόλις έπιασα να συναρμολογήσω την Anda, ΟΛΕΣ οι υπόλοιπες καρέκλες ξαφνικά έγιναν σκουπίδια. Η ποιότητα της είναι απλά ασύγκριτη, δεν μπορούσα να το πιστέψω, ξαφνικά όλο το κόστος της είχε δικαιολογηθεί, πριν καν κάτσω! Δε θα ακούσετε ποτέ κάποιο τρίξιμο απο αυτή την καρέκλα. Η συναρμολόγηση ήταν η πιό σύντομη, γιατί τα μπράτσα έρχονται προσυναρμολογημένα, και δεν έχει και πολλά κομμάτια έτσι κι αλλιώς.
Κάθομαι, και στην αρχή δεν είχα κάποια εντύπωση, φάνηκε πως χρειάζεται λίγο χρόνο για να την "καταλάβεις". Κατευθείαν, δε μου άρεσε το γεγονός πως τα μπράτσα στο υψηλότερο τους σημείο, ήταν αρκετά χαμηλά, έπρεπε να καμπουριάσω για να ακουμπήσω πάνω τους. Επίσης δε μου άρεσε πως, τα φτερά στο κάθισμα που έχει για να είναι σαν "bucket", (το οποίο χρειάζεται σε αυτοκίνητα για να σε κρατάει στις στροφές, όχι όταν είσαι ακίνητος σε ένα γραφείο) δεν αφήνουν να κάνεις πολύ "manspreading", να ανοίξεις τα πόδια σου δηλαδή, κάτι που σε υπέρβαρα άτομα όπως εμένα (130kg) χρειάζεται. Σε πιο ελαφρυά άτομα δεν είναι πρόβλημα αυτό, εκτός αν κάθεστε πάνω στα πόδια σας, τότε θα σας πονάει στις πατούσες. Επίσης λόγω του μεγέθους της καρέκλας, δεν φτάνουν οι πατούσες αρκετά πίσω, ωστε να πατήσεις πάνω στον αστερία, κάτι το οποίο δε με ενοχλεί.
Περνάνε λίγες μέρες, και ξαφνικά συνειδητοποιώ πως πλέον κάθομαι με τις ΩΡΕΣ πάνω στην καρέκλα (Don't try this at home) και ο πισινός μου δε παραπονιέται, δεν νιώθω αυτό το μούδιασμα που θες να σηκωθείς και να μη ξανά κάτσεις, το οποίο δεν το έχω ξανα συναντήσει σε άλλη καρέκλα. Αλλά η μέση μου δεν ένιωθε ξεκούραστη. Αποφασίζω να χρησιμοποιήσω το μαξιλαράκι μέσης, το οποίο δεν χρησιμοποιούσα στην αρχή, επειδή καταλαμβάνει χώρο, σε αναγκάζει να κάθεσαι "πιο έξω" στην καρέκλα, με αποτέλεσμα τα μισά μπούτια να μην κάθονται. Ξαφνικά, καταλαβαίνω γιατί το δίνουν το μαξιλαράκι αυτό, η μέση ξαφνικά στηρίζεται και νιώθεις αμέσως την ανακούφιση. Λόγω της προστιθόμενης απόστασης απο την πλάτη, έβαλα και το μαξιλαράκι σβέρκου, το οποίο επίσης πρόσθεσε και αυτό μια υποτυπώδη χαλάρωση.
Δεν μπορούσα να χονέψω το γεγονός, πως το bucket του πράγματος μου χαλούσε τόσο την εμπειρία γιατί πονούσαν τα μπούτια μου όπως προείπα και πιο πάνω, λόγω των φτερών. Αποφασίζω να πουλήσω την Anda Seat Axe, και να αγοράσω αυτήν εδώ, την Anda Seat Ad18 T Pro, η οποία έχει και ένα 100άρικο παραπάνω. Το κάθισμα πλέον δεν έχει φτερά, οπότε τα μπούτια δεν πονάνε, και τα μπράτσα πάνε πιο πάνω, το οποίο βοήθησε σημαντικά. Και το καλύτερο; Τα μαξιλάρια που έρχονται με την καρέκλα είναι απο λάτεξ, ενώ στην Axe ήταν με memory foam. Το μαξιλάρι πλάτης είναι λεπτότερο, δεν στηρίζεται με ιμάντες, αλλά σφινώνει λίγο στη θέση του και μένει. Άλλη μια διαφορά είναι πως η καρέκλα απο κάτω, κρατιέται με έναν βραχίονα σε σχήμα C, το οποίο αλλάζει το κέντρο βάρους της, και το πως κάνει relax. Το κάθισμα πέφτει προς τα πίσω, αντί απλά να κάνει κλίση, το οποίο αισθάνεται πιο relax.
Bέβαια, έχει και ένα κακό. Νομίζω πως το κάθισμα της είναι κάπως λεπτότερο απο την Axe, και με βάρος σαν το δικό μου, ακουμπάς τέρμα κάτω σε ένα απο τα οριζόντια σίδερα της, και ΝΟΜΙΖΩ πως μου προκαλεί λίγο πιάσιμο μετά απο αρκετή ώρα, το οποίο εννοείται φτιάχνεται εύκολα, με ένα απλό μαξιλάρι, σε αντίθεση με την Axe, που δε θα μπορούσα να διορθώσω τα θέματα που είχα. Εκτός αν βγάλω το ύφασμα της (γιατί νομίζω βγαίνει με φερμουάρ) και προσθέσω κάποια στρώση latex/memory foam. Στις φωτογραφίες σας έχω σημειώσει τα φτερά στην Axe (μαύρη), και την διαφορά σε πάχος στο κάθισμα.