Ετοιμάζομαι να πάω στη δουλειά μου, ενώ η ανάρτηση μετράει ήδη οχτώ ώρες. Ισιώνοντας τα μαλλιά μου, κάνω κλικ για να ανανεωθεί η σελίδα. Έως τώρα, 224 κοινοποιήσεις και 875 «Μου αρέσει». Φοράω το μαύρο μάλλινο ταγέρ μου και ύστερα κάνω πάλι κλικ για ανανέωση. Ψάχνω κάτω από τον καναπέ να βρω τα χαμηλοτάκουνα μαύρα παπούτσια μου – ανανέωση. Καρφιτσώνω τη χρυσαφιά κονκάρδα με το όνομά μου στο πέτο μου – ανανέωση. Τα νούμερα είναι κάθε φορά και μεγαλύτερα, τα σχόλια πολλαπλάσια.
Είσαι τόσο δυνατή. Είσαι τόσο γενναία. Τι είδους τέρας μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο σ’ ένα παιδί; Ανοίγω το τελευταίο μήνυμα που έστειλα στον Στρέιν πριν από τέσσερις ώρες: Είσαι καλά…; Δεν έχει απαντήσει ακόμα, ούτε καν το έχει διαβάσει. Πληκτρολογώ καινούργιο μήνυμα –Είμαι εδώ αν θέλεις να μιλήσεις– αλλά το ξανασκέφτομαι και το σβήνω. Αντί γι’ αυτό, στέλνω μια αράδα όλο ερωτηματικά, χωρίς λέξεις. Περιμένω λίγα λεπτά, ύστερα τον παίρνω τηλέφωνο, αλλά το κλείνω όταν βγαίνει ο τηλεφωνητής, χώνω το κινητό στην τσέπη μου και φεύγω από το διαμέρισμα τραβώντας απότομα την πόρτα να κλείσει πίσω μου. Δεν υπάρχει λόγος να προσπαθώ τόσο πολύ. Αυτός τα έκανε θάλασσα. Δικό του πρόβλημα είναι, όχι δικό μου.
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!