ΗΤΑΝ Η ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΠΟΥ ΕΥΧΟΜΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ­ΠΟΤΕ να μπορούσα να κοιμηθώ. Το λύκειο. Ή μήπως καθαρτήριο ήταν καταλληλότερη λέξη; Αν υπήρχε τρόπος να εξιλεωθώ για τις αμαρτίες μου, τότε σίγουρα θα βά­ραινε αρκετά στη ζυγαριά. Η αργία δεν ήταν κάτι που μπορούσα να συνηθίσω – κάθε μέρα μού φαινόταν αφόρητα πιο μονότονη από την προηγούμενη. Ίσως αυτό να ήταν ο δικός μου ύπνος – αν ο ύπνος ορίζεται ως ένα διάστημα αδράνειας μεταξύ περιόδων δραστηριότητας. Κάρφωνα το βλέμμα μου στις ρωγμές του σοβά στη γωνία του εστιατορίου, φανταζόμουν ότι σχημάτιζαν ανύπαρκτα σχέδια. Ήταν ένας τρόπος να αγνοώ τις φωνές που φλυαρούσαν σαν χεί­μαρρος στο κεφάλι μου. Εκατοντάδες από αυτές τις φωνές τις αγνοούσα από βαρεμάρα. Όσον αφορά το ανθρώπινο μυαλό, τα είχα πια ακούσει όλα και μάλιστα πολλές φορές. Εκείνη τη μέρα σε όλες τις σκέψεις κυ­ριαρχούσε το επουσιώδες δράμα μιας νέας προσθήκης στον μι­κρό κύκλο των μαθητών. Μπορούσαν να αναστατωθούν με κάτι τόσο μικρό. Είχα δει το νέο πρόσωπο να επαναλαμβάνεται σε κά­θε σκέψη, από κάθε οπτική γωνία. Ένα συνηθισμένο ανθρώπι­νο κορίτσι. Ο ενθουσιασμός για την άφιξή της ήταν κουραστικά προβλέψιμος – ήταν η ίδια αντίδραση που θα είχε μια ομάδα νη­πίων αν τους έδειχνες ένα αστραφτερό αντικείμενο.

Προσπάθησα ακόμα περισσότερο να τους αγνοήσω. Μόνο τέσσερις φωνές προσπαθούσα να μην ακούω, από δια­κριτικότητα και όχι από αποστροφή: της οικογένειάς μου, των δύο κοριτσιών και των δύο αγοριών που είχαν συνηθίσει τόσο την έλλειψη ιδιωτικότητας παρουσία μου, που σπάνια ανησυχούσαν γι’ αυτό. Έκανα ό,τι μπορούσα. Προσπαθούσα να μην ακούω, αν μπορούσα. Όσο και να προσπαθούσα βέβαια… ήξερα. Η Ρόζαλι, ως συνήθως, σκεφτόταν τον εαυτό της – το μυαλό της ήταν μια στάσιμη λίμνη με ελάχιστες εκπλήξεις. Είχε δει την αντανάκλασή της στα γυαλιά κάποιου και σκεφτόταν την τελειότη­τά της. Κανενός τα μαλλιά δεν πλησίαζαν περισσότερο το χρώμα του αληθινού χρυσού, κανενός το σώμα δεν έμοιαζε τόσο τέλεια με κλεψύδρα, κανενός το πρόσωπο δεν ήταν τόσο άψογα, συμμε­τρικά οβάλ. Δε σύγκρινε τον εαυτό της με τους ανθρώπους γύρω της – η σύγκριση θα ήταν αστεία, παράλογη. Σκεφτόταν άλλους σαν εμάς, κανένας όμως δεν την έφτανε.