Η μνήμη του κοινού είναι περιορισμένη. Ήδη το έντονο ενδιαφέρον και η έξαψη που προκάλεσε ο φόνος του Τζορτζ Άλφρεντ Σεντ Βίνσεντ Μαρς, τέταρτου βαρόνου Έτζγουερ, ανήκουν στη λήθη. Νέες εντυπώσεις πήραν τη θέση τους.
Ο φίλος μου Ηρακλής Πουαρό δεν αναφέρθηκε ποτέ ανοιχτά στην υπόθεση. Αυτό, μπορώ να πω, ήταν απολύτως σύμφωνο με την επιθυμία του. Ο ίδιος δεν επέλεξε να εμφανιστεί. Τα εύσημα πήγαν αλλού – κι έτσι ήθελε να γίνει. Επιπλέον, σύμφωνα με την περίεργη προσωπική του άποψη, η υπόθεση συγκαταλέγεται στις αποτυχίες του. Επιμένει να ορκίζεται πως το τυχαίο σχόλιο ενός αγνώστου στον δρόμο τον έβαλε στο σωστό μονοπάτι.
Σε κάθε περίπτωση, ήταν η μεγαλοφυΐα του αυτή που αποκάλυψε την αλήθεια. Χωρίς τον Ηρακλή Πουαρό αμφιβάλλω αν το έγκλημα θα είχε αποδοθεί στον αυτουργό του. Ως εκ τούτου, αισθάνομαι πως ήρθε η ώρα να καταγράψω απερίφραστα όλα όσα ξέρω σχετικά με τη συγκεκριμένη υπόθεση. Γνωρίζω διεξοδικά τις λεπτομέρειές της και μπορώ, επίσης, να αναφέρω πως έτσι εκπληρώνω την επιθυμία μιας πολύ γοητευτικής κυρίας.
Θυμάμαι συχνά εκείνη την ημέρα στο καθωσπρέπει, κομψό, μικρό καθιστικό του Πουαρό, όπου, βηματίζοντας πάνω κάτω σε μια συγκεκριμένη λωρίδα του χαλιού, ο μικρόσωμος φίλος μου συνόψισε με περίτεχνο και εντυπωσιακό τρόπο την υπόθεση. Σκοπεύω να αρχίσω την αφήγησή μου από εκεί που άρχισε τότε ο ίδιος – ένα θέατρο του Λονδίνου τον Ιούνιο του περασμένου χρόνου.
