Μια εκτυφλωτική λάμψη σκίζει το σκοτάδι και με μια κίνηση αστραπιαία απογειώνονται. Ο Άρθουρ και η Μόντι Μπράιτστορμ είναι δυο απλά, μα και τόσο ξεχωριστά παιδιά. Μπορεί να μην έχουν γονείς, μπορεί να τους πήραν το σπίτι με τρόπο άδικο, έχουν όμως ο ένας τον άλλο και βρήκαν καινούρια οικογένεια στο πλήρωμα ενός ουρανόπλοιου. Από την άλλη, στα δεκατρία τους χρόνια έχουν ήδη ταξιδέψει ίσαμε το πιο μακρινό σημείο που έχει φτάσει ποτέ άνθρωπος στην Ανοιχτοσύνη, τον παγωμένο Νότιο Πολικό, σπρωγμένοι από τη λαχτάρα να ανακαλύψουν την αλήθεια και να αποκαταστήσουν το όνομα της οικογένειάς τους. Η Μόντι είναι ρεαλίστρια και ευσυνείδητη –ένα από τα πράγματα που την κάνουν εξαιρετική μηχανικό–, ενώ ο Άρθουρ, ένα αγόρι πανέξυπνο, πραγματικός βιβλιοφάγος, συνηθίζει να κάνει πράγματα χωρίς να σκέφτεται. Μερικές φορές αυτό οδηγεί τα δίδυμα σε επικίνδυνες καταστάσεις· όπως τώρα, ας πούμε, που παραμονεύουν στους δρόμους της Λονδίνης κυνηγώντας μια ψηλή φιγούρα που γλιστρά μες στη νύχτα σαν το μαχαίρι στο νερό.
Ο Άρθουρ τον εντόπισε πριν από μόλις δέκα λεπτά, εκεί που χάζευε σκεφτικός στη νυχτερινή σιγαλιά από το παράθυρο της κάμαράς του στην οδό Αρχαγγέλων. Ο άντρας ερχόταν από νότια και πήγαινε προς τον Βορρά, κοιτώντας γύρω νευρικά και κρατώντας κάτι μικρό στα χέρια. Του φάνηκε τόσο ύποπτη η συμπεριφορά του, που ο Άρθουρ αποφάσισε να τον ακολουθήσει και να ανακαλύψει τι δουλειά είχε αυτός ο άνθρωπος έξω τόσο αργά. Η Μόντι τον ακολούθησε, πιο πολύ για να μην αφήσει τον Άρθουρ να κάνει τίποτα χειρότερο. Ο άντρας σταμάτησε και κοίταξε πίσω του. Η Μόντι τράβηξε απότομα τον Άρθουρ σε έναν ψηλό τοίχο. «Τι σκαρώνει;» ψιθύρισε.