Είκοσι τρία ζευγάρια μάτια καρφώθηκαν στο άνοιγμα της πόρτας για να δουν τον Λεωνίδα. Το δικό μου βλέμμα κόντευε να φτάσει στο ταβάνι, τόσο ψηλό τον περίμενα. Όταν εμφανίστηκε ο Λεωνίδας, χρειάστηκε να κατεβάσω πολύ το βλέμμα μου για να τον κοιτάξω στα μάτια. Ναι, δε θα το πιστέψετε, αλλά ήταν κοντός. Πιο κοντός κι από μένα, που είμαι τελευταίο μπόι. Ο Αντρέας, που είχε σηκωθεί για το γραφείο, φούσκωσε τις πλάτες του δίπλα απ’ τον αδυνατούλη Λεωνίδα και με αέρα παγκόσμιου πρωταθλητή ακολούθησε τον διευθυντή στην έξοδο. Προτού αποχωρήσει έκανε κάτι φιγούρες στο κοινό και βγαίνοντας βρόντηξε και την πόρτα.