Όταν η Ρόζα κι εγώ ήμασταν καινούργιες, μας είχαν τοποθετήσει στο μέσον του καταστήματος, δίπλα από το τραπεζάκι με τα περιοδικά και βλέπαμε μέσα από το μεγαλύτερο μέρος της βιτρίνας. Έτσι, μπορούσαμε να παρακολουθούμε όσα συνέβαιναν έξω – τους υπαλλήλους γραφείου να τρέχουν βιαστικά, τα ταξί, τους δρομείς, τους τουρίστες, τον Ζητιάνο με τον σκύλο του, το κάτω μέρος του Κτιρίου ΑΣΑ*. Μόλις τακτοποιηθήκαμε εκεί για τα καλά, η Μάνατζερ μας επέτρεπε να πηγαίνουμε μέχρι το μπροστινό μέρος, πίσω ακριβώς από τη βιτρίνα, και τότε μπορούσαμε να δούμε πόσο ψηλό ήταν το Κτίριο ΑΣΑ. Κι αν τύχαινε να βρεθούμε εκεί την κατάλληλη στιγμή, βλέπαμε τη διαδρομή του Ήλιου, τον βλέπαμε να περνάει ανάμεσα από τις κορυφές των κτιρίων που ήταν στη δική μας πλευρά, μέχρι την απέναντι πλευρά του Κτιρίου ΑΣΑ.
Τη φορά που στάθηκα τυχερή και είδα τη διαδρομή του, είχα γυρίσει ολόκληρο το πρόσωπό μου προς το μέρος του, για να λάβω όσο το δυνατόν περισσότερη τροφοδότηση, κι αν η Ρόζα ήταν μαζί μου, θα της έλεγα να κάνει το ίδιο. Έπειτα από ένα ή δύο λεπτά έπρεπε να επιστρέψουμε στη θέση μας και καθώς ήμασταν καινούργιες, ανησυχούσαμε μήπως εξασθενούσαμε, επειδή από το μέσον του καταστήματος δεν μπορούσαμε να βλέπουμε συχνά τον Ήλιο. Αλλά ο Ρεξ, το Αγόρι ΤΦ*, που τότε ήταν κοντά μας, μας είπε πως δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας, πως ο Ήλιος είχε τρόπους να μας φτάσει όπου κι αν βρισκόμασταν. Έδειξε τις σανίδες στο πάτωμα και είπε: «Να, εκεί, αυτά είναι τα μοτίβα του Ήλιου. Όταν ανησυχείς, μπορείς απλώς να τα αγγίζεις και να ξαναδυναμώνεις». Δεν υπήρχαν πελάτες όταν ο Ρεξ το είπε αυτό και η Μάνατζερ του καταστήματος ήταν απασχολημένη, τακτοποιώντας μερικά πράγματα πάνω στα Κόκκινα Ράφια, γι’ αυτό και δε θέλησα να τη διακόψω και να ζητήσω την άδειά της.
