Η εργασία γίνεται και στους δύο κόσμους ταυτόχρονα: Πετυχαίνουμε εξωτερικούς στόχους διά μέσου της εσωτερικής ισορροπίας. Οι Στωικοί φιλόσοφοι ονόμασαν αυτήν την κατάσταση «α-πάθεια», δηλαδή κατάσταση «έξω από τα πάθη». Για να φθάσει ένας άνθρωπος σε αυτό το υπέροχο επίτευγμα θα χρειαστεί να αναπτύξει –καταρχάς– δύο σημαντικές ικανότητες: την αυτοπαρατήρηση και την συνειδητοποίηση εσωτερικής γνώσης. Για τους αρχαίους, όλη η γνώση που χρειαζόμαστε είναι ήδη μέσα μας και το μόνο που θα χρειαστεί είναι να την ανακαλύψουμε. Μέσω της αυτοπαρατήρησης, μπορούμε να μαθαίνουμε τους ψυχικούς μηχανισμούς μας, ενώ, μέσω του «στοχασμού» (μιας διαδικασίας που μοιάζει με αυτό που εμείς ονομάζουμε «διαλογισμό»), μπορούμε να ανασύρουμε από αυτούς τους μηχανισμούς εσωτερική γνώση. Μέσω αυτών των ικανοτήτων, οι Στωικοί φιλόσοφοι μπορούσαν να ελέγχουν τις ερμηνείες που έδιναν στα εξωτερικά γεγονότα, φθάνοντας στην «α-πάθεια». Καθώς η «α-πάθεια» εγκαθιδρυόταν ως κυρίαρχη νοοτροπία μέσα τους, προσέγγιζαν όλο και περισσότερο την πολυπόθητη ευδαιμονία.