Πιστεύω πως όλες οι γυναίκες κρύβουμε μια Ολίβια μέσα μας. Σαν κι εκείνη, αποζητούμε κάποιον να αρπάξει από το βλέμμα μας τον πόνο, να τον κάνει δικό του και μετά να τον ξορκίσει. Κάποιον που να μας κοιτάει και να μας λέει, χωρίς να μιλάει, όλα όσα θα θέλαμε να ακούσουμε. Κι είναι ευλογημένη η ηρωίδα μου, γιατί συναντά τον έρωτα, τον δυνατό, τον σαρωτικό. Δεν την τρομάζει η έντασή του, βιώνει την τρέλα και το πάθος του. Νιώθει, δίνει και παίρνει, ματώνει, ξαναγεννιέται. Ο έρωτας της χαρίζει μαθήματα αιώνια, της γνωρίζει την αγάπη, βαθιά λαχτάρα της ύπαρξής της είναι. Το χάρηκα στ’ αλήθεια αυτό το μυθιστόρημα, δε μετάνιωσα που ακολούθησα τα βήματα της αστυνομικού μου, βήματα τα οποία με οδήγησαν σε γεγονότα συγκλονιστικά. Με οδήγησαν στον Αντώνη, αλλά και στην Ελεάννα. Στον Φαίδωνα, στον Αδριανό, στον Μάνο. Σε ήρωες πολλούς, τόσο ίδιους αλλά και τόσο διαφορετικούς μέσα στην πολυπλοκότητά τους. Μερικοί γοητεύουν μεμιάς, αυθόρμητα, αβίαστα, κι άλλοι χρειάζεται να παλέψουν για να κερδίσουν τη συμπάθειά μας.