Ένα αφήγημα ζωής; Ναι, αλλά όπου αυτός που αφηγείται ξεχνιέται, γιατί είναι όλος του στραμμένος προς τους άλλους, προσανατολισμένος προς τον κόσμο. Αυτός ο κόσμος είναι η Ελλάδα του χθες και του σήμερα, μέσα από την ανάπτυξη των Γαλλικών πολιτιστικών κέντρων, από την κρίση στην Κύπρο και την τουρκική κατοχή μέχρι την υγειονομική κρίση και τις προκλήσεις του αύριο, η ζωή στα χωριά και στις μητροπόλεις. Και είναι σε αντίθεση η Γαλλία, το Παρίσι, η Σορβόνη, οι Γάλλοι, όπως ζουν στη Γαλλία και όπως γίνονται όταν εγκαθίστανται στην Ελλάδα. Είναι η παιδική ηλικία, αποτυπωμένη με αυτή την αθώα συγκίνηση που εισβάλλει στην καρδιά της αλήθειας. Είναι η ανακάλυψη της αγάπης και η μακρά εμπειρία της φιλίας που τροφοδοτεί μια γκαλερί ζωγραφισμένων προσώπων αλλά πάντα γεμάτων ανθρωπιά. Είναι η γεωπολιτική, παρατηρούμενη από το ύψος του ανθρώπου, και εμπνέει έναν ύμνο στην παγκόσμια ειρήνη. Είναι τέλος η γλυκιά νοσταλγία του παρελθόντος μας – καθώς ο συγγραφέας είναι πρώτα απ' όλα ένας μεγάλος αναγνώστης του Προυστ – που γίνεται έντονα συγκινητική όταν η Ιστορία αποφασίζει να το μετατρέψει σε έναν κόσμο που σήμερα έχει χαθεί, και ότι έχουμε γίνει «παιδιά του λαγού».