Η φιλοσοφία και τα τρένα ταιριάζουν καλά. Στο τρένο μπορώ να σκεφτώ. Δεν μπορώ να σκεφτώ στο λεωφορείο. Ούτε καν λιγάκι. Υποψιάζομαι πως αυτό έχει να κάνει με τη διαφορετική αίσθηση ή ίσως να σχετίζεται και με τους συνειρμούς μου: Τα λεωφορεία μού θυμίζουν τις διαδρομές της παιδικής μου ηλικίας στο σχολείο και την κατασκήνωση, μέρη στα οποία δεν ήθελα να πάω. Τα τρένα με πηγαίνουν εκεί που θέλω να πάω και το κάνουν με την ταχύτητα της σκέψης μου.
Ωστόσο, και η φιλοσοφία και τα τρένα έχουν κάτι το παρωχημένο πάνω τους: κάποτε ήταν ζωτικής σημασίας για την καθημερινότητά μας και τώρα έχουν μεταβληθεί σε γραφικούς αναχρονισμούς. Σήμερα λίγοι άνθρωποι παίρνουν το τρένο αν μπορούν να το αποφύγουν, και κανένας δε σπουδάζει φιλοσοφία αν οι γονείς του μπορούν να το αποτρέψουν. Η ενασχόληση με τη φιλοσοφία, όπως και το ταξίδι με το τρένο, είναι κάτι που οι άνθρωποι έκαναν σε πιο αθώες εποχές.
Η τεχνολογία μάς παρασύρει ώστε να πιστέψουμε πως η φιλοσοφία δεν έχει πλέον σημασία. Ποιος χρειάζεται τον Αριστοτέλη, όταν υπάρχουν οι αλγόριθμοι; Η ψηφιακή τεχνολογία δίνει εξαιρετικές απαντήσεις στα απλά καθημερινά ερωτήματα –πού μπορώ να βρω το καλύτερο μπουρίτο στο Μπόισι; Ποια είναι η ταχύτερη διαδρομή για το γραφείο;– και υποθέτουμε πως είναι καλή και στα πιο μεγάλα. Αυτό δεν ισχύει.
Η Siri μπορεί να εντοπίσει με επιτυχία το μαγαζί με τα μπουρίτο, αλλά αν τη ρωτήσει κανείς πώς μπορεί να τα απολαύσει καλύτερα εκείνη δε θα έχει τίποτε να απαντήσει. Σκεφτείτε, επίσης, την περίπτωση ενός ταξιδιού με τρένο. Η τεχνολογία και ο αφέντης της, η επιστήμη, μπορούν να σας πουν την ταχύτητα του τρένου, το βάρος και τη μάζα του καθώς και γιατί το Wi-Fi συνεχώς κόβεται κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Η επιστήμη δεν μπορεί να σας πει εάν πρέπει να πάρετε το τρένο για να πάτε στη συνάντηση των συμμαθητών σας από το λύκειο ή για να επισκεφτείτε τον θείο Καρλ, ο οποίος πάντοτε σας εκνεύριζε αλλά τώρα είναι σοβαρά άρρωστος.
