Μια μικρή, ηλιόλουστη πεδιάδα με έναν απότομο βράχο στο κέντρο της, μια ευρεία πλατφόρμα στην κορυφή του και πολύτιρες πηγές με πόσιμο νερό στον πρόποδά της. Οι άνθρωποι της προϊστορικής εποχής δεν θα μπορούσαν να αγνοήσουν μια τόσο ευνοϊκή τοποθεσία. Και όντως, οι ανασκαφές στην κορυφή και στις πλαγιές της Ακρόπολης έχουν αποκαλύψει ίχνη κατοίκησης που χρονολογούνται από την ύστερη νεολιθική περίοδο (περ. 3500-3200 π.Χ.).

Αυτή η κατοίκηση συνεχίστηκε κατά τις επόμενες περιόδους, την Πρώιμη Χαλκολιθική (3200/3000-2200/2000 π.Χ.) και τη Μέση Χαλκολιθική (2200/2000-1600 π.Χ.). Στον δεύτερο μιλλένιο π.Χ., ο πληθυσμός της Αττικής ενισχύθηκε. Μια νέα φυλή, οι Ιωνες, ήρθε από τον βορρά και συγχωνεύτηκε με τον αυτόχθονα πληθυσμό, τον οποίο η παράδοση θεωρεί ότι ήσαν οι Πελασγοί.

Από περίπου το μέσο του ίδιου μιλλενίου, μια λαμπρή προϊστορική πολιτιστική εξέλιξη άρχισε να ακμάζει στην ηπειρωτική Ελλάδα, ο μυκηναϊκός πολιτισμός, που πήρε το όνομά του από το σημαντικότερο κέντρο του, την πόλη Μυκήνες. Κατά την Μυκηναϊκή περίοδο (1600-1100 π.Χ.) οι κάτοικοι της Ακρόπολης ζούσαν σε ομάδες στις πλαγιές και στην κορυφή του βράχου. Λάτρευαν την αρχαία θεά τους, Αθηνά, εδώ, στην κορυφή του λόφου της Ακρόπολης, όπου βρισκόταν και το παλάτι του τοπικού βασιλιά.

(Απόσπασμα από κείμενο του εκδότη)