Καθώς φαίνεται, όμως, ο Γαλιλαίος δεν είχε πειστεί ότι ο μαθητής του είχε καταφέρει να αποσαφηνίσει επαρκώς το ζήτημα. Στις 21 Δεκεμβρίου έστειλε στον Καστέλι μια επιστολή, παραθέτοντας αναλυτικά την προσωπική του άποψη για την ακαταλληλότητα της Βίβλου ως πηγής επιχειρημάτων για τη διάψευση της επιστήμης. «Θαρρώ πως η αυθεντία της Αγίας Γραφής έχει μοναδικό της στόχο να πείσει τους ανθρώπους για τις αλήθειες και τις ιδέες εκείνες που είναι απαραίτητες για τη σωτηρία μας και οι οποίες, λόγω της αδυναμίας μας να τις κατανοήσουμε με τη λογική μας, δε θα μπορούσαν να αποδειχτούν πειστικά μέσω οποιασδήποτε άλλης επιστήμης», έγραφε. Χωρίς να χάσει καιρό, βέβαια, συνέχισε, με τον σαρκαστικό τόνο που χαρακτηρίζει την πλειονότητα των έργων του, ότι δυσκολευόταν να πιστέψει πως «ο ίδιος Θεός, που μας προίκισε με αισθήσεις, λογική και νοημοσύνη, επιθυμούσε να απαρνηθούμε τη χρήση τους». Με άλλα λόγια, ο Γαλιλαίος ισχυρίστηκε ότι, όταν οι Γραφές μοιάζουν να έρχονται σε αντιπαράθεση με τα όσα διαπιστώνονται εμπειρικά και αποδεδειγμένα για τη φύση, πρέπει αυτές να ερμηνεύονται διαφορετικά. Αυτό, επισήμανε, ισχύει «ιδιαιτέρως αναφορικά με θέματα, για τα οποία η Αγία Γραφή περιέχει ελάχιστα αποσπάσματα και μερικά μόνο συμπεράσματα, όπως ακριβώς συμβαίνει και με την αστρονομία, για την οποία αφιερώνονται [στη Βίβλο] τόσο λίγες γραμμές, ώστε ούτε καν οι πλανήτες δεν απαριθμούνται όλοι». Μολονότι το επιχείρημα αυτό δεν ήταν παντελώς καινούργιο –ήδη από τον 5ο αιώνα ο θεολόγος άγιος Αυγουστίνος είχε γράψει ότι οι συγγραφείς των ιερών κειμένων δεν είχαν σκοπό να διδάξουν ζητήματα επιστημονικής φύσης, «αφού τέτοιες γνώσεις διόλου δε συνέβαλλαν στη σωτηρία» της ψυχής–, οι τολμηρές δηλώσεις του Γαλιλαίου έμελλε να τον φέρουν σε τροχιά σύγκρουσης με την Καθολική Εκκλησία.