Ξέρω καλά ότι το όνομά μου είναι γελοίο. Δεν ήταν γελοίο προτού πιάσω αυτή τη δουλειά πριν από τέσσερα χρόνια. Είμαι καμαριέρα στο Ρίτζενσι Γκραντ Οτέλ και το όνομά μου είναι Μόλι. Καμαριέρα Μόλι.* Αστείο. Πριν πιάσω αυτή τη δουλειά, το Μόλι ήταν απλώς το όνομα που μου είχε δώσει η αποξενωμένη από μένα μητέρα μου, η οποία με εγκατέλειψε τόσο παλιά, που δεν έχω καμία ανάμνησή της, παρά μόνο λίγες φωτογραφίες και τις ιστορίες που μου έχει διηγηθεί η γιαγιά. Η γιαγιά έλεγε ότι η μητέρα μου έβρισκε το Μόλι χαριτωμένο όνομα για κορίτσι, ότι έφερνε στο μυαλό ροδοκόκκινα μάγουλα και κοτσιδάκια, αν και δεν έχω τίποτε από τα δύο. Έχω σκούρα μαλλιά κομμένα πάντοτε σε αυστηρό καρέ. Τα κάνω χωρίστρα στη μέση – ακριβώς στη μέση. Τα χτενίζω ίσια και προς τα κάτω. Μου αρέσει τα πράγματα να είναι απλά και τακτικά.
Έχω πεταχτά ζυγωματικά και χλωμή επιδερμίδα η οποία μερικές φορές εντυπωσιάζει τους ανθρώπους, αλλά δεν ξέρω γιατί. Είμαι άσπρη σαν τα σεντόνια που μαζεύω και στρώνω, που μαζεύω και στρώνω όλη μέρα στα είκοσι και βάλε δωμάτια που συγυρίζω για τους εκλεκτούς επισκέπτες του Ρίτζενσι Γκραντ, ενός μικρού ξενοδοχείου πέντε αστέρων που υπερηφανεύεται ότι διαθέτει «σοφιστικέ κομψότητα και διαχρονική ευγένεια προσαρμοσμένες στη σύγχρονη εποχή». Ποτέ στη ζωή μου δεν είχα φανταστεί ότι θα είχα μια τόσο σπουδαία θέση σε ένα μεγαλοπρεπές ξενοδοχείο. Ξέρω ότι κάποιοι δεν το βλέπουν έτσι, ότι θεωρούν πως μια καμαριέρα είναι ταπεινή και ασήμαντη. Ξέρω πως υποτίθεται ότι όλοι πρέπει να επιδιώκουμε να γίνουμε γιατροί και δικηγόροι ή πλούσιοι μεγιστάνες ακινήτων. Όχι εγώ όμως. Είμαι τόσο ευγνώμον για τη δουλειά μου, που κάθε μέρα τσιμπιέμαι. Κυριολεκτικά.
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!