«Δεν μπορεί να συνεχίσει έτσι… αδύνατον…» είπε ο Ρέιμοντ βίαια. «Πρέπει να κάνουμε κάτι… Και δεν υπάρχει τίποτε άλλο που να μπορούμε να κάνουμε…»
«Αν μπορούσαμε να γλιτώσουμε με κάποιον τρόπο…» είπε η Κάρολ, αλλά η φωνή της δεν ήταν πειστική και το ήξερε.
«Δεν μπορούμε». Η φωνή του Ρέιμοντ ήταν αδύναμη, απελπισμένη. «Το ξέρεις πως δεν μπορούμε, Κάρολ…»
Το κορίτσι ανατρίχιασε. «Το ξέρω, Ρέι, το ξέρω». Έβγαλε ένα ξαφνικό, σύντομο, πικρόχολο γέλιο. «Ο κόσμος θα λέει πως ήμασταν τρελοί που δεν μπορούσαμε απλά να εγκαταλείψουμε».
«Ίσως είμαστε… τρελοί!» είπε αργά η Κάρολ. «Υποθέτω. Ναι, τολμώ να υποθέσω πως είμαστε. Έτσι κι αλλιώς, σε λίγο θα είμαστε… Φαντάζομαι πως κάποιοι άνθρωποι θα έλεγαν πως ήδη είμαστε, αφού σχεδιάζουμε ήρεμα, εν ψυχρώ, να σκοτώσουμε την ίδια μας τη μητέρα!»
«Δεν είναι μητέρα μας!» είπε απότομα η Κάρολ. «Όχι, αυτό είναι αλήθεια». Ακολούθησε μια παύση και ύστερα ο Ρέιμοντ μίλησε με φωνή ήρεμη και ψυχρή. «Συμφωνείς πραγματικά, Κάρολ;»
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!