Παρά τη γνώριμη αφηγηματική δεξιοτεχνία του Ντοστογιέφσκι και την ενδιαφέρουσα αντίθεση ανάμεσα στη σκοτεινή Πετρούπολη και το ιδεαλιστικό, σχεδόν ονειρικό ελληνικό νησί, Το όνειρο ενός γελοίου δύσκολα ξεχωρίζει μέσα στο σύνολο του έργου του. Η φιλοσοφική κατεύθυνση του κειμένου είναι προφανής, όμως οι ιδέες που αναπτύσσονται μοιάζουν πια αρκετά παρωχημένες, χωρίς τη διεισδυτικότητα ή τη ριζοσπαστικότητα που συναντάμε στα κορυφαία του μυθιστορήματα.
Η ουτοπία χωρίς τάξεις, μίσος ή συγκρούσεις δεν πείθει πλέον ως όραμα, διαβάζεται περισσότερο ως μια απλοϊκή σχηματοποίηση, που δεν προσφέρει ουσιαστικό στοχασμό στον σύγχρονο αναγνώστη. Ακόμη και η στάση του συγγραφέα απέναντι στη θρησκεία δείχνει αμφίθυμη, φτάνοντας σε σημείο να αντιφάσκει με τις βαθιά ριζωμένες θρησκευτικές του θέσεις που χαρακτηρίζουν άλλα έργα του.
Η τελική απόφαση του ήρωα να μετατρέψει το όραμά του σε πράξη καταλήγει προβλέψιμη και χωρίς ιδιαίτερη δραματική ένταση, αφήνοντας την αίσθηση ενός κειμένου που ξεκινά με υποσχέσεις αλλά δεν κατορθώνει να τις εκπληρώσει. Παρ’ όλα αυτά, το ύφος του Ντοστογιέφσκι παραμένει αδιαμφισβήτητα ξεχωριστό, στοιχείο που ίσως είναι και το ισχυρότερο ατού ενός κατά τα άλλα αδύναμου αφηγήματος.