Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα καταπρά­σινο δάσος, η παμπόνηρη αλεπού, η κυρα-Μαριώ, γέννησε μια μικρή αλεπουδίτσα. – Αχ! Πόσο μου μοιάζει! είπε με καμάρι. Έχει το χρώμα μου, τη μουσούδα μου, τα μάτια μου, τ’ αυτιά μου και φυσικά θα ’χει την πονηριά και την εξυπνάδα μου.

Μα αλίμονο! Όταν μεγάλωσε η μικρή αλεπουδίτσα, έγινε ολόιδια με τη μαμά της σε όλα εκτός από ένα: την πονηριά! – Τι κακό με βρήκε! μονολογούσε η κυ­ρα-Μαριώ. Ρεζίλι θα γίνω σε όλο το δά­σος. Είναι δυνατόν; Μια τόσο χαριτωμένη αλεπουδίτσα, μα πονηριά σταλίτσα;

Την αγαπούσε βέβαια τη μικρή της αλε­πουδίτσα η κυρα-Μαριώ, όπως όλες οι μανούλες αγαπούν τα παιδιά τους, κι ας μη είναι σούπερ-σούπερ τέλεια. Μα στε­ναχωριόταν κιόλας με το ελάττωμα της αλεπουδίτσας της, γιατί, πώς να το κά­νουμε, αλεπουδίτσα με πονηριά σταλίτσα γίνεται; Ε, δε γίνεται! «Ας είναι» σκέφτηκε η κυρα-Μαριώ. «Μπορεί να μη γεννήθηκε πονηρή η αλε­πουδίτσα μου, μα θα γίνει. Θα την εκπαι­δεύσω εγώ! Θα της μάθω την ένδοξη Αλεπουδοϊστορία, για να διδαχτεί από τα κατορθώματα των προγόνων της». Έτσι, η κυρα-Μαριώ άρχισε να διηγεί­ται στη μικρή αλεπουδίτσα όλες τις πονη­ριές που είχαν κάνει οι γιαγιάδες της.