Όλοι διαθέτουν ένα εθνικό αφήγημα κατασκευασμένο από γεγονότα, ψευδείς αναμνήσεις γεγονότων και μύθους. Οι άνθρωποι λένε ιστορίες για το παρελθόν τους, ώστε να δίνουν κάποιο νόημα στη σύγχυση του παρόντος. Ξαναγράφουν τις ιστορίες από γενιά σε γενιά, προσαρμόζοντάς τες στη νέα πραγματικότητα. Παραλείπουν, ξεχνούν ή επαναδιατυπώνουν επεισόδια που είναι ενοχλητικά ή ντροπιαστικά. Οι ιστορίες αυτές έχουν βαθιές ρίζες. Τρέφουν τον πατριωτισμό μας. Μας βοηθούν να κατανοήσουμε ποιοι είμαστε, από πού καταγόμαστε, πού ανήκουμε. Οι ηγέτες μας τις πιστεύουν όσο κι εμείς. Μας συνδέουν στο ίδιο «έθνος» και μας εμπνέουν ώστε να θυσιάσουμε τη ζωή μας στο όνομά του. Οι Βρετανοί έχουν την «ιστορία του νησιού» τους, που υποδεικνύει τη συνεχή πρόοδο από τη Magna Carta προς τη δύναμη, την ελευθερία και τη δημοκρατία, με ενδιάμεσες τις λαμπρές νίκες επί των Γάλλων: έτσι την περιγράφει ο Ουίνστον Τσόρτσιλ στην πομπώδη History of the English-Speaking Peoples. Οι Άγγλοι δημιούργησαν, εκμεταλλεύτηκαν και τελικά έχασαν τρεις αυτοκρατορίες στο πέρασμα του χρόνου. Οι απόγονοι εκείνων των υπηκόων τους θεωρούν τους πλέον άπληστους, βίαιους, πανούργους και υποκριτές.

Φυσικά, οι ίδιοι δεν πιστεύουν τίποτε απ’ όλα αυτά για τον εαυτό τους. Το «έθνος», ωστόσο, είναι ένα ολισθηρό πεδίο. Τα έθνη μοιάζουν με τις αμοιβάδες. Προέρχονται από τα βάθη της Ιστορίας. Μετακινούνται συνεχώς. Χωρίζονται με διχοτόμηση, επανενώνονται σε διαφορετικούς σχηματισμούς, ενσωματώνουν τους γείτονές τους ή απορροφώνται από αυτούς, κι ύστερα εξαφανίζονται. Ο πόλεμος, η πολιτική, οι γάμοι μεταξύ δυναστειών, τα δημοψηφίσματα μετακινούν περιοχές από τη μια πλευρά των συνόρων στην άλλη. Ένας άνθρωπος μπορεί να γεννηθεί σε μία χώρα, να μεγαλώσει σε μια δεύτερη και να πεθάνει σε άλλη – όλα αυτά χωρίς καν να εγκαταλείψει τη γενέτειρά του.