«Πίστευα ότι είχα γίνει σαφής», γρύλισε.
«Ε; Πώς;»
Δεν καταλάβαινα. Ο τύπος με αγριοκοίταζε λες και ήμουν ο πιο μισητός χαρακτήρας σε ριάλιτι, κι εγώ ήθελα να δω πώς θα ήταν γυμνός. Είχα να πέσω τόσο χαμηλά από το κολέγιο.
Έριξα το φταίξιμο στην κούρασή μου και στη συναισθηματική μου ανασφάλεια.
Πίσω από τον πάγκο ο Τζάστις σταμάτησε στη μέση τη δημιουργία του και ανέμισε και τα δυο του χέρια. «Για μια στιγμή», έκανε να πει.
«Δεν πειράζει, Τζάστις», τον διαβεβαίωσα. «Εσύ συνέχισε να φτιάχνεις αυτόν τον καφέ κι εγώ θα αναλάβω τον… κύριο». Καρέκλες σύρθηκαν προς τα.
Το θέμα με τη δίδυμη αδερφή», τον προειδοποίησε ο Γκρέιβ δείχνοντάς μας με το πλαστικό κουταλάκι που ανακάτευε τον καφέ. «Όμως πρώτα αυτό. Σήμερα είχα υπηρεσία μέχρι τώρα και δεν πήρα τίποτε από τη θέση του». Γαμώτο. Πέρασα το χέρι από τα μαλλιά μου.
«Αν δεν το έκανες εσύ, έχεις καμία ιδέα ποιος μπορεί να το έκανε;» ρώτησε με προσδοκία η Ναόμι.
Ωραία. Εγώ προθυμοποιήθηκα να τη βοηθήσω και την έφερα μέχρι εδώ, και ο γκρινιάρης ο Γκρέιβ ήταν αυτός που πήρε το χαμόγελο και τα γλυκόλογα.
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!