Το μεγάλο του πρόβλημα: η εικόνα που θα έβγαζε προς τον κόσμο. Όσο η μουσική των Wham! γινόταν όλο και περισσότερο μία αναβίωση από τα σόουλ κομμάτια της δεκαετίας του ’60 και τα χαρούμενα γκρουπ της Motown τόσο ο George κλεινόταν σε μια ασφυκτική εικόνα, που με άγχος προσπαθούσε να επιβάλει προς τα έξω. Ο γκέι ακτιβισμός μόλις άρχιζε να εξαπλώνεται –προερχόμενος από τη Νέα Υόρκη– και να γίνεται διεθνώς γνωστός, αλλά ο George ήταν ακόμη πολύ αθώος για να είναι ενημερωμένος πάνω σε αυτό. Και μάλιστα δεν τολμούσε καν να το σκεφτεί. Έχοντας μπροστά του ως τοτέμ που προκαλεί φόβο τον πατέρα του, έναν σκληρά εργαζόμενο Κύπριο που ήθελε να τα καταφέρει σε μια ξένη χώρα, ο George προσπαθούσε να κερδίσει την αγάπη του πατέρα και ταυτόχρονα να απαλλαγεί από το DNA του, που τον έκανε να έχει μια πλούσια, μεσογειακή τριχοφυΐα.

Τα φρύδια του George, πυκνά και σχεδόν ενωμένα, ευθύνονταν για το «επιθετικό» βλέμμα του, το οποίο προσπαθούσε να απαλύνει μαδώντας το, κρύβοντάς το πίσω από γυαλιά ηλίου με έξυπνα διαλεγμένο σκελετό, με πόζες που έδειχναν μόνο το αριστερό προφίλ του και με υστερικό έλεγχο και του παραμικρού καρέ σε βιντεοκλίπ ή ταινίες, της όποιας φωτογραφίας έβγαινε προς τη δημοσιότητα. Στην τελευταία φάση της καριέρας του είχε προσπαθήσει να αποκτήσει τον έλεγχο σε κάθε φωτογραφία και οπτικό υλικό της εικόνας του που κυκλοφορούσε στο διαδίκτυο. Αλλά ήταν τόσο δύσκολο να το ελέγξει όσο και το να εμποδίσει τα χιλιάδες φλας των φωτογραφικών μηχανών –που είχαν γίνει πλέον ένα αντικείμενο που χωράει στην τσέπη σου ή ακόμα και στην παλάμη σου– να τον απαθανατίζουν σε κάθε του στιγμή: όταν σάρωνε, χορεύοντας, τη σκηνή· όταν υπέγραφε, χαμογελώντας με δόντια σαν από διαφήμιση οδοντόκρεμας, τα αυτόγραφα στον δρόμο· όταν έβγαινε στα κλαμπ συνοδευόμενος πάντα από τον «φερετζέ του γκέι», όπως λένε στην αργκό τα κορίτσια που παίζουν τον ρόλο της «σχέσης» σε αγόρια που θέλουν να δείξουν στρέιτ.

Όσο πιο πολύ ήθελε να κρύψει την εικόνα του ο George Michael άλλο τόσο –άγαρμπα σχεδόν– την εξέδιδε σε ταμπλόιντ. Ανίκανος να κρατήσει το στόμα του κλειστό μπροστά στη δίνη της δημοσιότητας, έπαιζε ρόλους ή έκανε τον ανήξερο, μέχρι που σε μια κρίσιμη καμπή της ζωής και της καριέρας του «βγήκε από την ντουλάπα του» με ήχο εκκωφαντικό, σαν Λάζαρος που αναστήθηκε. Η αγάπη ήταν αυτή που τον απελευθέρωσε. Αλλά και ο μεγάλος πόνος.