Κάθε απόβραδο, προσδοκώ το κλικ των φώτων της οροφής, για να απομείνει μονάχα η λάμψη της κεντρικής δεξαμενής. Δεν αγγίζει την τελειότητα, μα κάπως την προσεγγίζει.
Σχεδόν απόλυτο σκοτάδι, όπως στη μεσόφωτη ζώνη του βυθού της θάλασσας. Εκεί κατοικούσα πριν με αιχμαλωτίσουν και με φυλακίσουν. Δεν τα θυμάμαι, μα τα νιώθω ακόμα τα αδάμαστα ρεύματα της ανοιχτής θάλασσας. Το σκοτάδι κυλάει στο αίμα μου.
Θα αναρωτιέστε ποιος είμαι. Λέγομαι Μάρκελος, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι δεν με φωνάζουν έτσι. Συνήθως θα με πουν: Αυτός ο τύπος. Λένε για παράδειγμα: Για κοίτα αυτόν τον τύπο –να τος– φαίνονται τα πλοκάμια του πίσω απ’ τον βράχο.
Είμαι ένα γιγάντιο χταπόδι του Ειρηνικού Ωκεανού. Κι αυτό το ξέρω χάρη στην επιγραφή πάνω στον τοίχο, δίπλα στη φυλακή μου. Γνωρίζω πολύ καλά τι σκέφτεστε. Ναι, μπορώ και διαβάζω. Κάνω πολλά πράγματα που δεν θα τα περιμένατε.
Η επιγραφή αναφέρει κι άλλες πληροφορίες: το μέγεθός μου, το διαιτολόγιό μου και τα μέρη όπου θα ζούσα αν δεν βρίσκομαι φυλακισμένος εδώ. Αναφέρεται στη διανοητική υπεροχή μου και στην εφευρετική φύση μου, πράγματα που για κάποιο λόγο προκαλούν έκπληξη στους ανθρώπους. Τα χταπόδια είναι πανέξυπνα πλάσματα, λέει η επιγραφή.
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!