Όταν ο καντηλανάφτης εκείνο το σεπτεμβριάτικο ξη­μέρωμα μπήκε στο λιτό δωματιάκι που εκτελούσε χρέη πρεσβυτερίου πίσω από τον ιερό ναό του Αγίου Παταπίου κι άναψε τη γυμνή λάμπα που κρεμόταν από το ταβάνι, ο κοιμώμενος ιερέας πετάχτηκε αλαφιασμένος. Τον επόμενο μήνα έκλεινε τα εβδομήντα πέντε χρόνια του και τακτικά στα όνειρά του οραματιζόταν πλέον το τέλος του εγκόσμιου βίου του. Την εκδημία του και την ανταμοιβή που τον περί­μενε καθώς ήταν απολύτως βέβαιος πως ο Ύψιστος θα εκτι­μούσε τις ειλικρινείς μεταμέλειες για τα ελάχιστα αμαρτή­ματά του, την ταλαίπωρη ζωή, την πίστη στο χριστιανικό καθήκον, την ιερατική προσήλωση, και, βεβαίως, την πα­ροιμιώδη φτώχεια του. Αν είναι ευκολότερο να διαβεί κάμηλος από οπή βελόνας παρά πλούσιος από τις πύλες του Παραδείσου, τότε εγώ πρέ­πει να τις περάσω μετά βαΐων και κλάδων, σκεφτόταν ολοέ­να και πιο συχνά τον τελευταίο καιρό κι έπειτα έδιωχνε ενο­χλημένος τη σκέψη του για να μην υποπέσει στο θανάσιμο αμάρτημα της αλαζονείας.

Παρά τούτο, η πανούργα ματαιόδοξη σκέψη είχε τρυπώ­σει ύπουλα στο υποσυνείδητό του και κάθε βράδυ στον λι­γοστό του ύπνο ονειρευόταν εκστασιασμένος το φως το ιλα­ρό, που αναμένει τους ευσεβείς και πιστούς χριστιανούς αμέ­σως μετά την αναχώρησή τους από τον μάταιο τούτο κόσμο. Έτσι, όταν ο γυμνός γλόμπος των εξήντα κηρίων άναψε αιφ­νιδιαστικά, ο μισοκοιμισμένος παπα-Λάμπρος πίστεψε πως έβλεπε μπροστά του την πυρωμένη ρομφαία του Αρχαγγέ­λου των ψυχών και πετάχτηκε ψελλίζοντας, οικτρά μεταμε­λημένος: «Ελέησόν με, Κύριε! Δεν ήξερα ο καψερός, μόλις είχα απολυθεί από το πολεμικό ναυτικό! Ο διάβολος είχε μπει μέσα μου και εξουσίαζε τη σάρκα μου. Αυτός με έσπρωξε εκείνο το βράδυ στο τρισκατάρατο σπίτι της μαντάμ…»