Ηταν η πρώτη έξοδός μας έπειτα από καιρό. Ή τουλάχιστον η πρώτη ανέμελη έξοδός μας έπειτα από καιρό. Η βραδιά ήταν καλοκαιρινή, κι ας μην ήμασταν ούτε στα μέσα Μαΐου ακόμα καλά καλά. Δεν είχαμε ξανάρθει ποτέ σε αυτό το εστιατόριο, είχα υποσχεθεί όμως στον εαυτό μου, όταν άνοιξε, περίπου έναν χρόνο νωρίτερα, πως κάποια στιγμή θα την έφερνα εδώ. Όταν πια θα ήταν όλα καλά, όταν θα είχαν όλα τελειώσει. Καθόμασταν σε ένα τραπέζι ακριβώς πάνω στον βράχο όπου έσκαγε το κύμα, και η αύρα της θάλασσας σε συνδυασμό με το γιασεμί και το νυχτολούλουδο θα με είχαν μεθύσει, αν απέναντί μου δεν είχα εκείνη. Εκείνη που μάγευε ανέκαθεν όλες τις αισθήσεις μου, που μονοπωλούσε με ένα βλέμμα της τα πάντα, που αιχμαλώτιζε τόσο την ψυχή όσο και τον νου μου μόνο με το να είναι εκεί, μόνο με το να υπάρχει. Την αγαπούσα αυτή τη «φυλακή», ήθελα να παραμείνω μέσα της για πάντα, γνώριζα άλλωστε κάθε σπιθαμή της απ’ έξω κι ανακατωτά.
SCRIPTA MANENT. ΤΑ ΓΡΑΠΤΑ ΜΕΝΟΥΝ…
ΕΙΔΙΚΑ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ΦΥΛΑΓΜΕΝΑ. ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΧΤΥΠΑΕΙ… Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ. Ή ΜΑΛΛΟΝ ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΑ ΤΙΠΟΤΑ. ΤΙΠΟΤΑ ΠΟΥ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΤΥΠΗΣΕΙ. ΤΙΠΟΤΑ ΠΟΥ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΘΥΜΙΣΕΙ. ΤΙΠΟΤΑ ΠΟΥ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΡΤΥΡΗΣΕΙ…
…ΠΩΣ Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΧΤΕΙ ΠΟΛΥ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΗ. ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ…
: το πιο σημαντικό –κυριολεκτικά και συμβολικά– ανθρώπινο όργανο. Σύμβολο του έρωτα, της αγάπης, της στοργής. Εκφράζει την επιθυμία, το συναίσθημα, τη συγκίνηση. Ορίζει τη ζωή.
: σύμβολο της προδοσίας, της απάτης, της εγκατάλειψης. Εκφράζει τη μοναξιά, τη θλίψη, τη ματαίωση. Ορίζει τον θάνατο.
Τι μπορεί όμως να συμβολίζει μια καρδιά που δε βρίσκεται πια στη θέση της; Χωρίς ουδέποτε μάλιστα να έχει σταματήσει να χτυπά; Η Νόρα Δενδρινού και ο Νικόλας Παναγιωτίδης καλούνται αυτή τη φορά να καταδυθούν σε κόσμους σκοτεινούς και επικίνδυνους. Βυθίζονται εκεί όπου το ένστικτο της επιβίωσης γεννά τον φόνο. Όπου ο θάνατος σημαίνει ζωή. Όπου ο έρωτας γίνεται τρόμος και η αγάπη φυλακή. Όπου η κλασική λογοτεχνία συναντά την… παραλογοτεχνία.
Διότι κάποιες φορές τα τέρατα δεν ξεπηδούν μέσα από τις σελίδες των βιβλίων. Τα τέρατα είναι… οι σελίδες των βιβλίων.
Διάβασε ένα απόσπασμα
Ηταν η πρώτη έξοδός μας έπειτα από καιρό. Ή τουλάχιστον η πρώτη ανέμελη έξοδός μας έπειτα από καιρό. Η βραδιά ήταν καλοκαιρινή, κι ας μην ήμασταν ούτε στα μέσα Μαΐου ακόμα καλά καλά. Δεν είχαμε ξανάρθει ποτέ σε αυτό το εστιατόριο, είχα υποσχεθεί όμως στον εαυτό μου, όταν άνοιξε, περίπου έναν χρόνο νωρίτερα, πως κάποια στιγμή θα την έφερνα εδώ. Όταν πια θα ήταν όλα καλά, όταν θα είχαν όλα τελειώσει. Καθόμασταν σε ένα τραπέζι ακριβώς πάνω στον βράχο όπου έσκαγε το κύμα, και η αύρα της θάλασσας σε συνδυασμό με το γιασεμί και το νυχτολούλουδο θα με είχαν μεθύσει, αν απέναντί μου δεν είχα εκείνη. Εκείνη που μάγευε ανέκαθεν όλες τις αισθήσεις μου, που μονοπωλούσε με ένα βλέμμα της τα πάντα, που αιχμαλώτιζε τόσο την ψυχή όσο και τον νου μου μόνο με το να είναι εκεί, μόνο με το να υπάρχει. Την αγαπούσα αυτή τη «φυλακή», ήθελα να παραμείνω μέσα της για πάντα, γνώριζα άλλωστε κάθε σπιθαμή της απ’ έξω κι ανακατωτά.
Κατασκευαστής
Οδηγοί Προϊόντος
- Συγγραφείς
- Λένα Μαντά, Κλαίρη Θεοδώρου
- Εκδότης
- Ψυχογιός
- Είδος
- Αστυνομικό
- Υπότιτλος
- Γυναικεία Υπόθεση 3
- Εξώφυλλο
- Μαλακό
- Αριθμός σελίδων
- 424
- Ημερομηνία Κυκλοφορίας
- 11/2023
- Έτος έκδοσης
- 2023
- Διαστάσεις
- 14x21 cm
- ISBN-13
- 9786180153255
Σημαντική πληροφορία
Τα δεδομένα αυτά συλλέγονται από τις επίσημες σελίδες των προϊόντων. Επιβεβαίωσε τα στοιχεία πριν προχωρήσεις στην τελική αγορά. Εάν παρατηρήσεις κάποιο πρόβλημα μπορείς να το αναφέρεις εδώ.
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!