Δεκαεννιά χρόνια προτού πάρει την απόφαση να πεθάνει, η Νόρα Σιντ καθόταν στη ζεστασιά της μικρής βιβλιοθήκης στο σχολείο Χέιζελντιν, στην κωμόπολη του Μπέντφορντ. Είχε καρφώσει το βλέμμα της σε μια σκακιέρα πάνω σ’ ένα χαμηλό τραπεζάκι.
«Νόρα, καλή μου, είναι φυσικό ν’ ανησυχείς για το μέλλον σου», είπε η βιβλιοθηκάριος, η κυρία Ελμ, με μάτια που γυάλιζαν σαν το φως του ήλιου πάνω στην πάχνη. Η κυρία Ελμ έκανε την πρώτη της κίνηση. Ένα άλογο πήδηξε πάνω από τα τακτικά παραταγμένα λευκά πιόνια. «Φυσικό ν’ ανησυχείς για τις εξετάσεις. Όμως θα μπορούσες να γίνεις ό,τι θέλεις, Νόρα. Για σκέψου όλες αυτές τις πιθανότητες. Είναι συναρπαστικό».
«Ναι. Υποθέτω πως είναι». «Μια ολόκληρη ζωή μπροστά σου». «Μια ολόκληρη ζωή». «Θα μπορούσες να κάνεις τα πάντα, να ζήσεις οπουδήποτε. Κάπου με κάπως λιγότερο κρύο και υγρασία». Η Νόρα έσπρωξε έναν στρατιώτη δύο τετράγωνα μπροστά. Ήταν δύσκολο να μη συγκρίνει την κυρία Ελμ με τη μητέρα της, η οποία αντιμετώπιζε τη Νόρα σαν ένα λάθος που χρειαζόταν διόρθωση.
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!