Έτσι, ένα βράδυ Δευτέρας, δέκα η ώρα, διασχίζω στα κρυφά έναν διάδρομο που δεν έχει παράθυρα μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, με τα δάχτυλά μου να περνάνε πάνω από το πόμολο της κάθε πόρτας καθώς προχωράω. Παρόλο που είναι σχεδόν αδύνατο να βρω τον δρόμο μου χωρίς να πέσω πάνω σε κάτι, η έλλειψη φωτός λειτουργεί υπέρ μου. Έχω ήδη αποσυνδέσει τη μοναδική αρχαία κάμερα ασφαλείας –το μοναδικό τεχνολογικό μέσο που επιτρέπεται στις ιερές αίθουσες της Αγίας Ίντιθ–, αλλά υπάρχει πάντα η περίπτωση να παραμονεύει κάποιος φύλακας, και τότε ακόμα και ο πιο προσεκτικός σχεδιασμός του κόσμου δε θα πετύχαινε τίποτα μπροστά στην εξωφρενική καλοτυχία κάποιου άλλου.

Σταματάω μπροστά στην πέμπτη πόρτα στα δεξιά και ψάχνω μέσα στην τσέπη μου. Τα εργαλεία διάρρηξης ήταν περσινό χριστουγεννιάτικο δώρο στον εαυτό μου, και παρόλο που έχω κάνει εξάσκηση στην πόρτα του κοιτώνα μου, μέχρι τώρα δεν είχα την ευκαιρία να τα εφαρμόσω στον πραγματικό κόσμο. Με διαπερνά ένα ρίγος ενθουσιασμού καθώς κρατάω την κλειδαριά σφιγμένη με το κλειδί πίεσης, ενώ σπρώχνω τον κάθε μικροσκοπικό πίρο με το λαμάκι στο άλλο μου χέρι. Η Διευθύντρια Τόμσον θα πάθαινε αυτόματη ανάφλεξη αν μάθαινε τι έχω διδάξει στον εαυτό μου όσο όλοι οι άλλοι πάσχιζαν να γίνουν δεκτοί στο Χάρβαρντ και το Γέιλ, αλλά αυτό γίνεται γρήγορα το πιο χρήσιμο πράγμα που έχω μάθει από τότε που έφτασα στην Αγία Ίντιθ τον Ιανουάριο.

Η κλειδαριά υποχωρεί ευκολότερα από ό,τι περίμενα, και παραλίγο να μου πέσουν τα εργαλεία από την έκπληξη. Τα κατάφερα! Παραβίασα μια κλειδαριά! Αυτό, φυσικά, δεν πρόκειται να μου εξασφαλίσει κάποιο βραβείο, αλλά νιώθω να με πλημμυρίζει η αδρεναλίνη καθώς σπρώχνω την πόρτα για να ανοίξει.