Μια φορά κι έναν καιρό, στην απομακρυσμένη άκρη της Μεσογείου, υπήρχε ένα νησί τόσο όμορφο και τόσο γαλάζιο, που πολλοί ταξιδιώτες, προσκυνητές, σταυροφόροι και έμποροι το ερωτεύτηκαν και είτε δε θέλησαν να το εγκαταλείψουν ποτέ είτε προσπάθησαν να το ρυμουλκήσουν με σκοινιά από καννάβι και να το πάρουν πίσω στη δική τους χώρα.
Θρύλοι, μπορεί. Όμως οι θρύλοι υπάρχουν για να μας λένε αυτά που η Ιστορία έχει ξεχάσει. Πάνε πολλά χρόνια από τότε που πήγα σ’ εκείνον τον τόπο με αεροπλάνο, μέσα σε μια βαλίτσα από μαύρο μαλακό δέρμα, με σκοπό να μην ξαναγυρίσω. Από τότε υιοθέτησα μια άλλη χώρα, την Αγγλία, όπου μεγάλωσα και θέριεψα, όμως δεν περνάει μέρα που να μη λαχταράω να γυρίσω πίσω. Στον τόπο μου. Πρέπει να είναι ακόμα εκεί όπου τον άφησα, να υψώνεται και να βυθίζεται με τα κύματα που σκάνε κι αφρίζουν πάνω στις τραχιές ακρογιαλιές του. Εκεί όπου συναντιούνται τρεις ήπειροι –Ευρώπη, Αφρική, Ασία– και το Λεβάντε, η αχανής και αδιάβατη περιοχή, εξαφανισμένη ολότελα από τους σημερινούς χάρτες.
Ένας χάρτης είναι μια δισδιάστατη απεικόνιση με αυθαίρετα σύμβολα και χαραγμένες γραμμές που αποφασίζουν ποιος θα είναι ο εχθρός μας και ποιος θα είναι ο φίλος μας, ποιος δικαιούται την αγάπη μας και ποιος το μίσος μας και ποιος απλώς την αδιαφορία μας.
Η χαρτογραφία είναι ένα άλλο όνομα για ιστορίες που ειπώθηκαν από νικητές. Για τις ιστορίες που διηγούνται οι ηττημένοι δεν υπάρχει όνομα.
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!