Ο Julian Schnabel μετατρέπει τη ζωή σε τέχνη, βρίσκοντας τα υλικά του στον ιστό της καθημερινότητας. Χρησιμοποιεί σπασμένα πιάτα ως ένα απίθανο καμβά και ζωγραφίζει σε βελούδο, καλύμματα αγορών, στρατιωτικές τέντες, σκηνές του καμπούκι θεάτρου και δάπεδα πυγμαχίας, επιφανείες που προσφέρουν την πλούσια ιστορία τους στην εξερεύνηση του καλλιτέχνη.

Ως ηγέτης για την επιστροφή της ζωγραφικής μετά την άμεση επιτυχία του με την πρώτη του ατομική έκθεση στη Νέα Υόρκη το 1979, έχει εργαστεί σε μια μεγάλη ποικιλία μέσων: δημιουργεί γλυπτά που μεταφράζουν τις εικαστικές του φόρμες σε χώρο ως ωμά, φαινομενικά παλιά αντικείμενα, σκηνοθετεί βραβευμένες ταινίες που απεικονίζουν καλλιτέχνες και άλλες διακριτικά ηρωικές φιγούρες, και ακόμη και χτίζει το όνειρό του για ένα παλάτι της Βενετίας στη Νέα Υόρκη.

“Θέλω η ζωή μου να είναι στο έργο μου, συμπιεσμένη στη ζωγραφική μου όπως ένα πατημένο αυτοκίνητο. Αν δεν είναι, το έργο μου είναι απλώς κάποια πράγματα,” έχει δηλώσει ο Schnabel, και αυτή η επιτακτικότητα διαπνέει την oeuvre του, ανεξάρτητα από τα μέσα ή τα μέσα που επιλέγει ο καλλιτέχνης.

Τώρα διαθέσιμο σε μια δημοφιλή έκδοση, η πλήρης γκάμα του έργου του Schnabel απεικονίζεται σε χωρίς προηγούμενο βάθος σε αυτό το μονογραφικό έργο της TASCHEN, που έχει δημιουργηθεί σε διάλογο με τον καλλιτέχνη. Τα κείμενα έχουν συνεισφέρει φίλοι και συνεργάτες: η Laurie Anderson σκιαγραφεί ένα οικείο πορτρέτο του Schnabel; σε τρία δοκίμια επιμελητών και ιστορικών τέχνης, ο Éric de Chassey εξετάζει τις ζωγραφιές, η Bonnie Clearwater τη γλυπτική και ο Max Hollein το site-specific έργο; Ο Donatien Grau γράφει για το Palazzo Chupi, το εξωφρενικό σπίτι του καλλιτέχνη στη Δυτική Γειτονιά της Νέας Υόρκης, ενώ ο μυθιστοριογράφος Daniel Kehlmann εξερευνά το κινηματογραφικό του έργο.

Αυτή η έκδοση σας επιτρέπει να μελετήσετε τις επιφάνειες και τις καλλιτεχνικές χειρονομίες και ενέργειες, προσφέροντας την πιο γενναιόδωρη ευκαιρία να βιώσετε την τέχνη του Schnabel έξω από την προσωπική επαφή.