Whether you drink this, the simple "humble" three-year-old, or the single malt and everything in between (I haven't reached the 18-year-old yet), you understand that you are drinking a family of drinks with common roots.
The notes and aftertaste may differ, and from a certain point onwards, as you go up in category, the complexity and refinement also increase, but the basic principles remain.
Because personally, I never liked Scotch, except for a few exceptions, when this particular one emerged years ago, it "clicked"...
During the course, of course, I tried other Irish whiskeys and other choices from the same brand. However, this one remains my main and "regular" choice.
A very good, if not the best, whiskey in the 20€ range.
Worthy.
Ειτε πινεις αυτο, το απλο "ταπεινο" τριαρι,ειτε το single malt και ολα τα ενδιαμεσα(στο δεκαοχταρι δεν εχει φτασει ακομη η χαρη μου) καταλαβαινεις οτι πινεις μια οικογενεια ποτων με κοινες ριζες.
Διαφερουν ενδεχομενως οι νοτες και η επιγευση και απο ενα σημειο και μετα και οσο ανεβαινεις κατηγορια ανεβαινει επισης η πολυπλοκοτητα και το ραφιναρισμα αλλα οι βασικες αρχες παραμενουν.
Επειδη προσωπικα ποτε δεν μου αρεσαν τα σκωτσεζικα,πλην ελαχιστων εξαιρεσεων,οταν πριν χρονια προεκυψε το συγκεκριμενο,"ηλθε και εδεσε"...
Στην διαρκεια φυσικα, δοκιμασα και αλλα ιρλανδεζικα και αλλες επιλογες της ιδιας μπραντας.Το συγκεκριμενο ομως παραμενει η βασικη και "τακτικη" επιλογη μου.
Ενα πολυ καλο,αν οχι το καλυτερο, ουισκι στο φασμα των 20ε.
Αξιο.