Είναι Παρασκευή βράδυ και βγαίνω από το γυμναστήριο της Πανεπιστημιούπολης για να διαπιστώσω ότι έχω έξι νέα μηνύματα που περιμένουν αδιάβαστα στο κινητό μου. Είναι όλα από τον Σον, τον από-χθες-το-βράδυ πρώην μου. Και παρόλο που η συναισθηματική του διακύμανση –από το παρακαλετό στην τσα­ντίλα– δεν περνάει απαρατήρητη, πιάνω τον εαυτό μου να σκα­λώνει στο γραμματικό του λάθος. Αξίζω κάτι παραπάνω σε αυτό. Σε αντί από. Αμφιβάλλω αν φταίει ο αυτόματος διορθωτής για το λάθος του. Ο Σον δεν φημίζεται και για το πρώτο μυαλό! Εντάξει, δεν είναι απολύτως αλήθεια αυτό. Είναι θέματα όπου πιάνει που­λιά στον αέρα· στο μπέιζμπολ, για παράδειγμα. Σοβαρά τώρα, ο τύπος παίζει στα δάχτυλα κάθε σχετικό στατιστικό στοιχείο, ακόμα και αν αυτό χρονολογείται από τη δεκαετία του ’60. Οι ακαδημαϊκές γνώσεις, πάντως, δεν είναι το φόρτε του. Το «τέ­λειος γκόμενος» επίσης δεν μπορεί να καταμετρηθεί στα δυνατά του σημεία, τουλάχιστον όχι τον τελευταίο καιρό. Ποτέ δεν ήθε­λα να είμαι ένα από αυτά τα κορίτσια που χωρίζουν και τα ξανα­βρίσκουν με τον ίδιο τύπο ξανά και ξανά. Πραγματικά πίστευα ότι μπορούσα καλύτερα, αλλά ο Σον ΜακΚολ με έχει εγκλωβίσει από το πρώτο μου έτος στο Πανεπιστήμιο Μπράιαρ.

Με μάγε­ψε με την άψογη εμφάνιση και το αθώο χαμόγελό του που θυμί­ζει μικρό αγόρι. Αυτό το πανέμορφο, λίγο στραβό χαμόγελο που τονίζει τα υπέροχα λακκάκια του και είναι γεμάτο υποσχέσεις. Κοιτάζω ξανά το τηλέφωνό μου και οι επιφυλάξεις κολλάνε πάνω μου σαν τον κισσό που είναι σκαρφαλωμένος στο κτίριο πίσω μου. Πφ… Τι να θέλει πάλι να συζητήσουμε; Ό,τι είχαμε να πούμε, το είπαμε χθες το βράδυ. Το εννοούσα όταν του είπα πως τελειώσαμε πριν φύγω τρέχοντας σχεδόν από την αδελφό­τητά του. Και όντως πλέον τελειώσαμε. Αυτός είναι ο τέταρτος χωρισμός μας μέσα σε τρία χρόνια. Δεν μπορώ να συνεχίσω να το κάνω αυτό στον εαυτό μου, πρέπει να σπάσω αυτόν τον νοση­ρό φαύλο κύκλο ενθουσιασμού και απογοήτευσης, ειδικά όταν το άτομο, με το οποίο υποτίθεται ότι θα έχτιζα το μέλλον μου, είναι αποφασισμένο να με κρατάει στάσιμη.