Dieser Tsipouro ist mindestens ausgezeichnet! Eines der besten Getränke auf dem Markt, genau wie alle Destillate von Babatzimopoulos. Für diejenigen, die Anis zu schätzen wissen und sich nicht von diesem eigenartigen Rassismus der Athener beeinflussen lassen, die denken, dass "ohne Anis" etwas mit, sagen wir, ohne Konservierungsstoffe, ohne Parabene, ohne Hormone, ohne ich weiß nicht was zu tun hat. Sie interpretieren "ohne" wahrscheinlich als etwas Reines, etwas Echtes, da es keine Zusatzstoffe hat! Tsipouro soll Anis enthalten, und der ohne Anis ist kein Tsipouro. Nennen Sie es anders: Raki, Tsikoudia oder Gift, aber nicht Tsipouro. Ja, Gift wie die Mehrheit auf dem Markt des berühmten kretischen Tsikoudia sowie viele hausgemachte (nicht alle "Haushalte" wissen über Destillation Bescheid, selbst wenn sie gute Absichten haben) oder albanische (90% des Angebots auf dem Markt) Tsipouro: hergestellt aus nur einer Destillation und mit giftigen, tödlichen Schwänzen und Köpfen im Endprodukt. Reiner Holzalkohol und Tod, mit anderen Worten. Tsipouro mit Anis ist garantiert doppelt destilliert, da der Anis in der zweiten Destillation hinzugefügt wird. Lassen Sie uns zunächst studieren, wie Destillate hergestellt werden und ihre Geschichte, was Tsipouro bedeutet, was Ouzo ist, was Anis ist und welche Vorteile er hat, und welchen (riesigen) Beitrag er zur globalen Destillation leistet, lassen Sie uns exquisite Qualitätsdestillate probieren, Bewertungen von Verkostern lesen, die Bemühungen würdiger Produzenten respektieren, die Heiligkeit eines Geschenks von der Natur an den Menschen respektieren, und dann mit Demut und Dankbarkeit trinken und auch kritisieren. Und nein, das Sprichwort über Geschmack, der subjektiv ist, trifft nicht zu, es hat nie zugetroffen. Wissen, Urteil, Bildung und Talent sind nötig, um Geschmack und Qualität zu kritisieren.
Το τσίπουρο αυτό είναι, το λιγότερο, εξαιρετικό ! Ένα από τα καλύτερα ποτά της αγοράς όπως και όλα τα αποστάγματα του Μπαμπατζιμόπουλου. Για όσους όμως ξέρουν να εκτιμούν τον γλυκάνισο και δεν έχουν φανατιστεί από αυτόν τον ιδιότυπο ρατσισμό των Αθηναίων που νομίζουν ότι το «χωρίς γλυκάνισο» έχει σχέση ας πούμε με το χωρίς συντηρητικά, χωρίς παραμπένες, χωρίς ορμόνες, χωρίς δεν ξέρω τι. Που μάλλον ερμηνεύουν το «χωρίς» ως κάτι το αγνό, το γνήσιο αφού δεν έχει πρόσθετα ! Το τσίπουρο εννοείται με γλυκάνισο και το χωρίς γλυκάνισο δεν είναι τσίπουρο. Πείτε το αλλιώς' ρακί , τσικουδιά ή δηλητήριο αλλά όχι τσίπουρο. Ναι δηλητήριο όπως η πλειονότητα στην αγορά της περίφημης τσικουδιάς των κρητικών καθώς και πολλών σπιτικών (δεν ξέρουν όλα τα «σπίτια» από απόσταξη κι ας έχουν καλές προθέσεις) ή αλβανικών (το 90% των χύμα στην αγορά) τσίπουρων: μιας και μόνο απόσταξης και με τις τοξικές θανατηφόρες ουρές και κεφαλές μέσα στο τελικό προϊόν. Σκέτο ξυλόπνευμα και θάνατος δηλαδή. Το τσίπουρο με γλυκάνισο είναι εγγυημένα διπλής απόσταξης γιατί ο γλυκάνισος προστίθεται στην δεύτερη απόσταξη. Ας μελετήσουμε πρώτα για τον τρόπο που γίνονται τα αποστάγματα και για την ιστορία τους, τί σημαίνει τσίπουρο, τί ούζο, τί είναι ο γλυκάνισος και ποιες οι ωφέλειές του και ποια η (τεράστια) συμβολή του στην παγκόσμια ποτοποιία, ας δοκιμάσουμε εκλεκτά ποιοτικά αποστάγματα, να διαβάσουμε κριτικές γευσιγνωστών, να σεβαστούμε τον κόπο των άξιων παραγωγών, να σεβαστούμε την ιερότητα ενός δώρου της Φύσης στον άνθρωπο και μετά με ταπεινότητα και ευγνωμοσύνη ας το πιούμε και ας του κάνουμε και κριτική. Και όχι δεν ισχύει το περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, ποτέ δεν ίσχυε. Χρειάζεται γνώση, κρίση, εκπαίδευση και ταλέντο για να κάνεις κριτική γεύσης και ποιότητας.