Ένα από τα ριζοσπαστικότερα πνεύματα της δεξιάς κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου υπήρξε ο κοινωνιολόγος Ευάγγελος Λεμπέσης (1906- 1968), ο οποίος είχε την πρωτοτυπία να μην προϋπηρετήσει (όπως οι περισσότεροι θεωρητικοί της συντήρησης) στο χώρο της Άκρας Αριστεράς. Η ευρωπαϊκη του παιδεία έγινε έναυσμα για να διαλάμψει ένας γόνιμος και συνθετικός στοχασμός, πάνω στα θεμελιακά και μόνιμα αμφιλεγόμενα θέματα. Έδωσε έναν εκπληκτικό όγκο εργασίας: συγγράματα και απειράριθμες μελέτες και άρθρα "επί παντός του επιστητού", χωρίς η πολυμέρεια αυτή να γίνεται κενή πολυπραγμοσύνη.

Ακολουθώντας τη θεωρία του Γκούμπλοβιτς, εδέχετο ότι η κοινωνία αλλάζει μορφές που είναι τα "κοινωνικά συστήματα". Ουδέποτε, όμως η κοινωνία αλλάζει ουσία, που είναι η φυσική μεταξύ των ανθρώπων και των κοινωνικών ομάδεων ανισότητα. Κεντρικό σημείο κατανόησης είναι η ανισότητα που παράγει το νόμο του "κοινωνικού διαφορισμού". Σύμφωνα με το νόμο αυτό ο κοινωνικός οργανισμός αποτελείται από μέλη άνισα μεταξύ τους διάφορα που το καθένα τους εκτελεί χωριστές κοινωνικές λειτουργίες. 

Τελικά αυτός ο νόμος του διαφορισμού, σαν οποιαδήποτε μηχανή θέτει σε κίνηση "το βιολογικό ή κοινωνικό γίγνεσθαι". Η έλλειψη του νόμου τούτου, που ισούται με ισοπέδωση των συστατικών στοιχείων οιουδήποτε οργανισμού θα επέφερε την ακινησία και συνεπώς τον θάνατο. Καμία ζωή ή κίνηση δεν μπορεί να προέλθει απ' αυτό το άθροισμα όμοιων και ίσων πραγμάτων. Δεν υπάρχει κοινωνία που θα προλάβει να καταργήσει τον κοινωνικό διαφορισμό και να επιζήσει ύστερα από την κατάργηση του. Ούτε η κομμουνιστική. 

Συνεπώς ο μαρξισμός στην προσπάθεια του να καταργήσει την κοινωνική ανισότητα, συγκρούεται κατά τον Γκολούμποβιτς, στον φυσικο, ιστορικό και κοινωνικό νόμο που δημιούργησε η κοινωνική ανισότητα. Κι έτσι μόνο μπορεί να κατανοηθεί γιατί η 3η Διεθνής εφαρμόζει αστικώτατα δόγματα και αστικώτατες διπλωματικές μεθόδους "σοσιαλισμού" στη μία και μόνη χώρα.