Μια πρωτοποριακή μελέτη της αφαιρετικότητας στην αρχιτεκτονική ιστορία, θεωρία και πρακτική που αμφισβητεί τις υποθέσεις μας σχετικά με την έννοια των αφηρημένων μορφών. Σε αυτή τη θεωρητική μελέτη για την αφαιρετικότητα στην αρχιτεκτονική—την πρώτη του είδους της—ο Pier Vittorio Aureli υποστηρίζει την επαναξιολόγηση της αφαιρετικότητας, των νοημάτων και των πηγών της. Αν και οι αρχιτέκτονες έχουν συνήθως ερμηνεύσει την αφαιρετικότητα με όρους μορφής—την σκόπιμη μείωση των περιπλοκών του σχεδιασμού στα ουσιώδη στοιχεία της—ο Aureli δείχνει ότι η αφαιρετικότητα προκύπτει από τις υλικές συνθήκες παραγωγής των κτιρίων. Σε μια ζωντανή μελέτη που επηρεάζεται από τους Walter Benjamin, Karl Marx, Alfred Sohn-Rethel και άλλους κοινωνικούς θεωρητικούς, αυτό το βιβλίο παρουσιάζει την αφαιρετικότητα στην αρχιτεκτονική όχι ως αισθητική τάση αλλά ως κίνημα που προέρχεται από τις σύγχρονες διαιρέσεις της εργασίας και τις επακόλουθες κοινωνικές ανισότητες. Αυτές οι διαιρέσεις προεξοφλήθηκαν από την αρχαία αρχιτεκτονική, που καθόρισε μια διάκριση μεταξύ χειρωνακτικής και πνευματικής εργασίας, τοποθετώντας την πρώτη στην υπηρεσία της δεύτερης. Περαιτέρω αφαιρέσεις προήλθαν καθώς η γεωμετρία, που χρησιμοποιείται για τη μέτρηση εδαφών, έγινε ο μεσάζων μεταξύ γης και χρημάτων και τελικά παρήγαγε τη λογική του πλέγματος. Στην εποχή μας, η αρχιτεκτονική αφαιρετικότητα εξυπηρετεί τη λογική του καπιταλισμού και υιοθετεί την παραδοχή ότι όλα τα πράγματα μπορούν να ανταλλαχθούν—ακόμα και η εμπειρία είναι μια εμπορεύσιμη. Για να αντισταθεί σε αυτή τη στροφή, ο Aureli αναζητά μια κριτική της αρχιτεκτονικής που δεν ξεκινά από τις φιλοσοφικές κορυφές, αλλά από το επίπεδο της υλικής πρακτικής.

Σελίδες: 328, Διαστάσεις: 13.7x13.7cm