«Επιτέλους!» Η Μπιν διακόπτει τις σκέψεις μου κοιτώντας το κινητό της.
«Τι έγινε;»
«Ο Γκας. Μόλις έστειλε το βίντεο. Αυτό θα πει στο τσακ». Πριν από έναν μήνα περίπου ο μπαμπάς είπε ότι δε θέλει δώρα φέτος. Λες και θα τον ακούγαμε. Για να είμαστε δίκαιοι, όμως, έχει όντως ένα σωρό πουλόβερ και μανικετόκουμπα και όλα αυτά, γι’ αυτό αποφασίσαμε να γίνουμε δημιουργικοί. Η Μπιν και ο Γκας έφτιαξαν ένα μοντάζ, ένα βίντεο στο οποίο έβαζε τις τελευταίες πινελιές ο Γκας, κι εγώ ετοίμασα μια δική μου έκπληξη, την οποία δε βλέπω την ώρα να δείξω στον μπαμπά.
«Φαντάζομαι ότι ο Γκας ήταν πολύ απασχολημένος με τη Ρομιγί», λέω και κλείνω το μάτι στην Μπιν, η οποία με κοιτά και χαμογελά πλατιά. Πρόσφατα ο αδελφός μας, ο Γκας, βρήκε μια εκπληκτική κοπέλα που λέγεται Ρομιγί. Κι ενώ δεν ήταν έκπληξη για εμάς, σίγουρα δεν ήταν έκπληξη… πώς να το πω. Μιλάμε για τον Γκας. Είναι αφηρημένος. Στον κόσμο του. Ωραίος με δικό του τρόπο, αξιαγάπητος, και πολύ καλός στη δουλειά του, τον προγραμματισμό. Μα όχι ακριβώς αυτό που θα αποκαλούσαμε «αρσενικό άλφα». Εκείνη, από την άλλη, μοιάζει με μια απίθανη μηχανή παραγωγής ενέργειας, με τέλεια μαλλιά και σικάτα, αμάνικα φορέματα. (Την έψαξα στο ίντερνετ.)
«Θέλω να ρίξω μια ματιά στο βίντεο», λέει η Μπιν. «Πάμε επάνω». Όσο προπορεύεται στα σκαλιά, προσθέτει: «Έχεις τυλίξει το δώρο σου για τον μπαμπά;»
«Όχι, όχι ακόμα». «Έχω φέρει κι άλλο χαρτί περιτυλίγματος, για την περίπτωση που το χρειαστείς, και κορδέλα. Παρεμπιπτόντως, παράγγειλα το καλάθι για τη θεία Τζίνι», προσθέτει. «Θα σου πω τι μου οφείλεις». «Μπιν, είσαι θησαυρός», λέω τρυφερά. Πράγματι. Σκέφτεται πάντα ένα βήμα πιο μπροστά. Πάντα κάνει πολλά πράγματα.
