Ο Ιωσήπους είναι ο κορυφαίος ιστορικός των Εβραίων της ελληνιστικής και ρωμαϊκής εποχής. Γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ περίπου το 37μ.Χ. και προερχόταν από οικογένεια υψηλής καταγωγής. Ήταν μορφωμένος στη εβραϊκή νομοθεσία και την ελληνική λογοτεχνία και ήταν Φαρισαίος. Μετά από μια αποστολή στη Ρώμη προς υπεράσπιση κάποιων Εβραίων ιερέων, επέστρεψε στην Ιερουσαλήμ και το 66 μ.Χ. προσπάθησε να αποτρέψει την επανάσταση εναντίον της Ρώμης, αναλαμβάνοντας τις υποθέσεις των Εβραίων στη Γαλιλαία. Στις αναταραχές που ακολούθησαν, έκανε ειρηνική συμφωνία με τον Βespasian. Παρών στη πολιορκία της Ιερουσαλήμ από τον Τίτο, έλαβε ευνοϊκές υποδοχές από αυτούς τους δύο αυτοκράτορες καθώς και από τον Δομιτιανό, και υιοθέτησε το οικογενειακό τους όνομα, Φλαβίος. Πέθανε μετά το 97 μ.Χ. Ως πηγή ιστορικών πληροφοριών, ο Ιωσήπους είναι ανεκτίμητος. Τα κύρια έργα του περιλαμβάνουν: «Ιστορία του Εβραϊκού Πολέμου», σε επτά τόμους, από το 170 π.Χ. μέχρι την εποχή του, αρχικά γραμμένο στα Αραμαϊκά αλλά μεταφρασμένο από τον ίδιο στα Ελληνικά που έχουμε σήμερα, και «Ιουδαϊκές Αρχαιότητες», σε είκοσι τόμους, από τη δημιουργία του κόσμου έως το 66 μ.Χ. Η έκδοση της Loeb Classical Library των έργων του Ιωσήπου, η οποία περιλαμβάνει δεκατρείς τόμους, συμπεριλαμβάνει επίσης την αυτοβιογραφία του «Ζωή» και την πραγματεία του «Κατά Απίωνα».

Σελίδες: 496, Έτος Έκδοσης: 0101, Διαστάσεις: 10.8x10.8cm