Διονύσιος ο Χαλικαρνασσεύς είναι δάσκαλος των αρχαίων ελληνικών προφορικών στυλ. Μεταναστεύει στη Ρώμη γύρω στο 30 π.Χ., όπου και παραμένει μέχρι τον θάνατό του, γράφοντας τα Ρωμαϊκά Αρχαία και διδάσκοντας την τέχνη της ρητορικής και της λογοτεχνικής σύνθεσης. Ο σκοπός του, τόσο στο έργο του όσο και στη διδασκαλία του, ήταν να επαναφέρει τα κλασικά αττικά πρότυπα ποικιλίας, εφεύρεσης και γούστου, προκειμένου να επαναβεβαιώσει την πρωτοκαθεδρία των ελληνικών ως λογοτεχνική γλώσσα του μεσογειακού κόσμου.

Υποστήριξε τη λεπτομερή μελέτη των στυλ των καλύτερων συγγραφέων πρόζας των 5ου και 4ου αιώνα π.Χ., κυρίως των αττικών ρητόρων. Οι κριτικές του δοκίμιοι σχετικά με αυτούς και τον ιστορικό Θουκυδίδη αντιπροσωπεύουν μια σημαντική εξέλιξη από τις μηχανικές τεχνικές των ρητορικών εγχειριδίων σε μια πιο ευαίσθητη κριτική των ατομικών συγγραφέων. Εικονογραφώντας την ανάλυσή του με καλά επιλεγμένα παραδείγματα, διατηρεί έναν αριθμό σημαντικών αποσπασμάτων του Λυσία και του Ισαίου.

Τα δοκίμια για αυτούς τους δύο ρήτορες και για τον Ισοκράτη, τον Δημοσθένη και τον Θουκυδίδη αποτελούν τον Τόμο Ι αυτής της έκδοσης. Ο Τόμος II περιέχει τρία γράμματα προς τους μαθητές του, ένα μικρό δοκίμιο για τον ρήτορα Δεινάρχο και το καλύτερο έργο του, το δοκίμιο Για τη Λογοτεχνική Σύνθεση, το οποίο συνδυάζει ρητορική, γραμματική και κριτική με έναν μοναδικό τρόπο στην αρχαία λογοτεχνία. Η Βιβλιοθήκη Λοέμπ δημοσιεύει επίσης μια επτατομή έκδοση των Ρωμαϊκών Αρχαιοτήτων, του Διονυσίου του Χαλικαρνασσεύς, μια ιστορία από τις πιο πρώιμες εποχές μέχρι το 264 π.Χ.