Έχω κάνει κάποιες άσχημες πράξεις στη ζωή μου. Και δεν εννοώ τα απλά, καθημερινά πταίσματα. Εντάξει, ομολογώ ότι έχω τουλάχιστον δύο πιστωτικές κάρτες περισσότερες απ’ όσες στην ουσία χρειάζομαι, έναν μικρό εθισμό στα πατατάκια και πρέπει, οπωσδήποτε όμως, να ασχοληθώ λίγο με το μέσα μου. Όχι, δεν μιλάω γι’ αυτά, αλλά για αληθινά άσχημες πράξεις, απ’ αυτές που θα ήθελες να θάψεις τόσο βαθιά ώστε να μπορείς να υποκριθείς πως στην πραγματικότητα δεν έγιναν ποτέ. Μ’ έναν πρόχειρο υπολογισμό θα έλεγα ότι έχω κάνει ίσως γύρω στις δεκατέσσερις πράξεις συνολικά για τις οποίες ο Δαλάι Λάμα θα ανασήκωνε αποτροπιασμένος το φρύδι. Απ’ όλες αυτές όμως θα έλεγα ότι η δεύτερη χειρότερη πράξη που έχω κάνει ποτέ εκτυλισσόταν αυτή τη στιγμή μπροστά στα μάτια μου: το μπατσελορέτ της κολλητής μου ή αλλιώς το μπατσελορέτ από την Κόλαση (λέω Κόλαση αν και ήμουν σίγουρη ότι ο διάβολος δεν αναγκάστηκε ποτέ να πιει κοκτέιλ Μπελίνι με καλαμάκι σε σχήμα πέους στις 8:30 το βράδυ μιας Πέμπτης στο μπαρ Κάμεο).

Και το αποκορύφωμα; Αφού εγώ ήμουν η κουμπάρα, το φταίξιμο ήταν όλο δικό μου! Σχεδίαζα να περάσουμε μια τέλεια βραδιά με καραόκε και κινέζικο φαγητό, αλλά οι παλιές συμμαθήτριες της Σάρας δεν το θεώρησαν καθόλου παραδοσιακό. Λες και το όραμα του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας όταν επινόησε τα μπατσελορέτ ήταν να φοράμε όλες μπλουζάκια με στάμπα την τραγικά φωτοσοπαρισμένη φάτσα του γαμπρού (φαντάζομαι ότι κάπου στην πορεία έβαλε κι αυτός και όλες οι γυναίκες του το χεράκι τους για να πάνε όλα στραβά)! Κι έτσι, αυτό ήταν το μόνο που μπόρεσα να σκεφτώ και πήγαινε κατά διαόλου.

«Την προσοχή σας παρακαλώ! Ήρθε η ώρα των ερωτήσεων για το μελλόνυμφο ζευγάρι!» φώναξε η Έιμι (ήμουν σίγουρη ότι το όνομά της ήταν Έιμι, αν και θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν Έλεν ή Αν. Ή Ντέιζι). Καθόμασταν αμήχανα και οι έξι μας σ’ ένα υπερβολικά γυαλιστερό τραπέζι σε κάποιο από τα σεπαρέ σε σχήμα U που υπήρχαν ολόγυρα της φωτισμένης πίστας του Κάμεο (στο οποίο παρεμπιπτόντως τέτοια ώρα επικρατούσε νέκρα). Ήταν πολύ νωρίς ακόμη και είχαμε σχεδόν όλο το μαγαζί δικό μας. Με εξαίρεση δύο επιχειρηματίες στο μπαρ, που έμοιαζαν έτοιμοι, αν έπιναν άλλες δύο βότκες με Red Bull, να δέσουν τις γραβάτες τους στο κεφάλι και να επιχειρήσουν να εκτελέσουν τον χορό χάκα των Μαορί.