Το πρώτο που θέλω να αναφέρω είναι ότι παίζω το παιχνίδι για περίπου τρεις ώρες και νιώθω ότι ακόμα βρίσκομαι στο tutorial, καθώς το παιχνίδι συνεχίζει να μου διδάσκει καινούργια mechanics. Παρ' όλα αυτά, τα συστήματα είναι αρκετά απλά και κατανοητά, χωρίς να μπερδεύουν.

Όσοι έχουν παίξει τη σειρά Persona θα βρουν πολλά στοιχεία οικεία, καθώς το Metaphor ReFantazio δημιουργήθηκε από τον ίδιο σκηνοθέτη. Η βασική διαφορά εδώ είναι ότι το παιχνίδι διαδραματίζεται σε έναν φανταστικό κόσμο με δράκους και πλάσματα παρόμοια με ξωτικά, αντί για σχολείο στην Ιαπωνία. Επίσης, τα “Persona” (ή "Archetypes" ή "Heros" εδώ) έχουν πιο εμφανείς κλάσεις και όλοι οι χαρακτήρες μπορούν να χρησιμοποιήσουν όλα τα Heroes που έχεις ξεκλειδώσει.

Από άποψη γραφικών, παίζω το παιχνίδι στο Steam Deck OLED σε μεσαίες ρυθμίσεις, οπότε δεν μπορώ να έχω πλήρη εικόνα, αλλά φαίνονται πανέμορφα. Η μουσική είναι ιδιαίτερη και μου αρέσει πολύ, αν και δεν μπορώ να αποφασίσω αν είναι πραγματικά καλή ή αν απλά ταιριάζει στα γούστα μου.

Τέλος, το στοιχείο που με τραβά περισσότερο στο παιχνίδι είναι η υποπλοκή του. Δεν θέλω να αποκαλύψω πολλά, αν και κάποιοι μπορεί να τη καταλάβουν από τις δύο πρώτες προτάσεις στην αρχή του παιχνιδιού. Η κύρια ιστορία είναι τυπική: ο πρίγκιπας και μοναδικός διάδοχος του θρόνου πέφτει σε κώμα από μια μυστηριώδη κατάρα, και εσύ πρέπει να τον σώσεις πριν το βασίλειο βυθιστεί στο χάος.