Ο κύριος κι η κυρία Ντάρσλι, που έμεναν στον αριθμό 4 της οδού Πρίβετ, έλεγαν με υπερηφάνεια πως ήταν απολύτως φυσιολογικοί άνθρωποι, τίποτα περισσότερο ή λιγότερο. Ήταν οι τελευταίοι άνθρωποι που θα περίμενε κανείς να δει μπλεγμένους σε κάτι παράξενο ή μυστηριώδες, απλώς και μόνο γιατί κι οι ίδιοι πίστευαν πως δεν υπήρχαν στην πραγματικότητα τέτοιες ανοησίες.

Ο κύριος Ντάρσλι ήταν διευθυντής σε μια εταιρεία με το όνομα Γκράνινγκς, που έφτιαχνε γεωτρύπανα. Ήταν ένας ψηλός και σωματώδης άντρας χωρίς σχεδόν καθόλου λαιμό, όμως είχε ένα πραγματικά τεράστιο μουστάκι. Η κυρία Ντάρσλι ήταν ξανθή και αδύνατη κι ο δικός της λαιμός ήταν δυο φορές πιο μακρύς απ’ τους συνηθισμένους, κάτι πολύ χρήσιμο γι’ αυτήν, αφού περνούσε τις περισσότερες ώρες της κρυφοκοιτάζοντας πάνω από φράχτες κήπων και κατασκοπεύοντας τους γείτονες. Οι Ντάρσλι είχαν έναν μικρό γιο, τον Ντάντλι, και πίστευαν πως ήταν το καλύτερο αγόρι σ’ όλο τον κόσμο.

Οι Ντάρσλι είχαν όλα όσα θα ήθελαν στη ζωή. Είχαν όμως κι ένα μυστικό, κι ο μεγαλύτερος φόβος τους ήταν πως κάποιος θα το ανακάλυπτε. Πίστευαν πως δε θα το άντεχαν, αν κάποιος μάθαινε για τους Πότερ. Η κυρία Πότερ ήταν η αδελφή της κυρίας Ντάρσλι, είχαν όμως να συναντηθούν αρκετά χρόνια. Η αλήθεια ήταν πως η κυρία Ντάρσλι παρίστανε πως δεν είχε αδελφή, γιατί η αδελφή της κι ο ανεπρόκοπος ο άντρας της ήταν εντελώς διαφορετικοί από τους Ντάρσλι.