Ο Πουαρό γέλασε με την καρδιά του. «Α, το θυμάσαι αυτό; Αλίμονο! Όχι, η επιστήμη δεν έχει κατορθώσει ακόμη να πείσει τις κότες να συντονιστούν με τις σύγχρονες προτιμήσεις, εξακολουθούν να κάνουν αυγά σε διάφορα μεγέθη και χρώματα!» Παρατήρησα με στοργικό βλέμμα τον παλιό μου φίλο. Έδειχνε να βρίσκεται σε άριστη κατάσταση, σαν να μην είχε περάσει ούτε μέρα από την τελευταία φορά που τον είδα. «Μια χαρά σε βρίσκω, Πουαρό», είπα. «Δεν έχεις μεγαλώσει καθόλου. Μάλιστα, αν δεν ήξερα πως είναι αδύνατον, θα έλεγα πως έχεις λιγότερες γκρίζες τρίχες από την τελευταία φορά που βρεθήκαμε». Ο Πουαρό μού χαμογέλασε πλατιά. «Και γιατί να είναι αδύνατον; Αληθέστατο είναι». «Θες να πεις πως τα μαλλιά σου από γκρίζα σταδιακά γίνονται μαύρα, αντί από μαύρα να γκριζάρουν;» «Ακριβώς». «Μα, δεν μπορεί, επιστημονικά αυτό δε στέκει!» «Κάθε άλλο». «Τι να πω, απίστευτο μου ακούγεται. Αντίθετο με τη φύση…» «Ως συνήθως, Χέιστινγκς, διαθέτεις μια σκέψη υπέροχη, αλλά και ανυποψίαστη. Τα χρόνια δεν είναι ικανά να το αλλάξουν αυτό! Παρατηρείς ένα στοιχείο και περιγράφεις την απάντηση στην ίδια φράση χωρίς καν να το αντιλαμβάνεσαι!»
Απέμεινα να τον κοιτάζω απορημένος. Χωρίς να πει λέξη, πέρασε στο υπνοδωμάτιό του και επέστρεψε κρατώντας ένα μπουκάλι, το οποίο μου παρέδωσε. Το πήρα· στην αρχή δεν καταλάβαινα. Πάνω του έφερε τις εξής λέξεις: Revivit – Για να επαναφέρετε τον φυσικό τόνο των μαλλιών. Το Revivit δεν είναι βαφή. Σε πέντε αποχρώσεις, μελί, καστανό, χρυσοκόκκινο, καφέ, μαύρο. «Πουαρό!» αναφώνησα. «Έβαψες τα μαλλιά σου!» «Α, να που αρχίζεις να καταλαβαίνεις!» «Ώστε γι’ αυτό τα μαλλιά σου είναι περισσότερο μαύρα από την τελευταία φορά που σε είδα». «Ακριβώς». «Απίστευτο», είπα, καθώς επιχειρούσα να συνέλθω από το σοκ. «Φαντάζομαι πως την επόμενη φορά που θα έρθω θα σε βρω να κυκλοφορείς με ψεύτικο μουστάκι… ή μήπως ήδη αυτό κάνεις;» Ο Πουαρό μόρφασε. Ανέκαθεν ήταν ιδιαίτερα ευαίσθητος με το μουστάκι του. Ήταν εξαιρετικά περήφανος γι’ αυτό. Τα λόγια μου τον πλήγωσαν.
