Είδος: Νεανικό ρομαντικό μυθιστόρημα
Ατμόσφαιρα: Έντονη και παθιασμένη, γεμάτη συναισθηματικές συγκρούσεις και απρόβλεπτες ανατροπές.

• Απαγορευμένος Έρωτας: Η Νόα και ο Νίκολας, αν και θετοί αδερφοί, νιώθουν μια ακατανίκητη έλξη που δοκιμάζει τα όρια της οικογένειας και της ηθικής.
• Προσωπικά Τραύματα: Και οι δύο χαρακτήρες αντιμετωπίζουν τα δικά τους ψυχικά τραύματα και φόβους, που επηρεάζουν τη σχέση τους.
• Εμπιστοσύνη και Συγχώρεση: Η ιστορία εξετάζει την ικανότητα των ανθρώπων να εμπιστεύονται ξανά και να συγχωρούν, παρά τα λάθη του παρελθόντος.

…απολαμβάνεις ρομαντικές ιστορίες με έντονες συναισθηματικές συγκρούσεις, απαγορευμένους έρωτες και χαρακτήρες που παλεύουν με τα προσωπικά τους τραύματα.

H Mercedes Ron είναι νεαρή συγγραφέας από την Αργεντινή η οποία έκανε τα πρώτα της βήματα στον χώρο του βιβλίου μέσα από την πλατφόρμα του Wattpad, όπου οι ιστορίες της απέκτησαν πάνω από 50 εκατομμύρια αναγνώστες. Σήμερα ζει στην Ισπανία, όπου σπουδάζει οπτικοακουστική επικοινωνία στο Πανεπιστήμιο της Σεβίλλης. Όνειρο της είναι να γράφει και να τραγουδάει. Το πρώτο το έχει πετύχει ήδη. Τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 15 γλώσσες, ενώ έχουν ήδη πουλήσει πάνω από τρία εκατομμύρια αντίτυπα και βρίσκονται συνεχώς στις πρώτες θέσεις στις λίστες των μπεστ σέλερ.

ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΣΟΥ είναι το δεύτερο βιβλίο της τριλογίας και μαζί με το τρίτο βιβλίο (ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΜΑΣ) ετοιμάζονται να μεταφερθούν και αυτά στην πλατφόρμα Amazon Prime ως ταινίες. Το πρώτο βιβλίο της σειράς (ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΜΟΥ) έχει γίνει ήδη ταινία με τεράστια επιτυχία, αφού βρέθηκε στην 1η θέση των προτιμήσεων των συνδρομητών. Όλη η σειρά κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.

«Δεν υπάρχει γυρισμός. Δεν μπορώ ούτε να σε κοιτάξω…»

Τα δάκρυα κυλούσαν απαρηγόρητα στο πρόσωπό του. Πώς μπόρεσα να του το κάνω αυτό; Τα λόγια του καρφώθηκαν σαν μαχαιριές στην καρδιά μου, με διέλυαν. «Δεν ξέρω τι να πω», είπα προσπαθώντας να ελέγξω τον πανικό που απειλούσε να με κυριεύσει. Δεν μπορούσε να μ’ αφήσει… Δε θα με άφηνε, έτσι;

Τα μάτια του στάθηκαν επίμονα στα δικά μου, με κοίταξε με μίσος, με περιφρόνηση, μ’ έναν τρόπο που δεν περίμενα ότι θα με κοίταζε ποτέ. «Τελειώσαμε», ψιθύρισε σπαρακτικά, αλλά αποφασισμένα. Και μ’ αυτή τη μία λέξη ο κόσμος μου τυλίχτηκε σ’ ένα πυκνό, ζοφερό και μοναχικό σκοτάδι, σε μια φυλακή ειδικά σχεδιασμένη για μένα. Όμως, μου άξιζε, αυτή τη φορά μού άξιζε.

ΕΠΙΤΈΛΟΥΣ ΈΚΛΕΙΝΑ τα δεκαοχτώ. Ακόμη θυμόμουν πώς έντεκα μήνες πριν μετρούσα τις μέρες ώσπου να καταφέρω να ενηλικιωθώ, να παίρνω αποφάσεις για τον εαυτό μου και να φύγω από αυτό το μέρος. Προφανώς, τα πράγματα δεν ήταν πια όπως έντεκα μήνες πριν. Ήταν όλα τόσο διαφορετικά, που μου φαινόταν απίστευτο και μόνο που το σκεφτόμουν.

Όχι μόνο είχα συνηθίσει τη ζωή μου εδώ, αλλά πλέον δεν μπορούσα να με φανταστώ να ζω σε άλλη πόλη. Είχα καταφέρει να βρω τη θέση μου στο σχολείο και στην οικογένεια με την οποία έτυχε να πρέπει να μείνω. Όλα αυτά τα εμπόδια που χρειάστηκε να ξεπεράσω –όχι μόνο εκείνους τους μήνες, αλλά από τη στιγμή που γεννήθηκα– με είχαν κάνει πιο δυνατή. Ή τουλάχιστον έτσι πίστευα.